Hotel Beatrix

Hotel Beatrix

Weten jullie nog, lieve Grollenaren, mijn vorige column? De gynaecoloog vond iets in mijn baarmoeder en dat moest er uit. Nou, de afgelopen weken had ik zo ongeveer een abonnement op het Streekziekenhuis Koningin Beatrix in Winterswijk. Jullie komen er ook vast wel eens. Voor jezelf, een familielid, een vriendin… 

Ik weet nog goed dat mijn ouders er beiden lagen, tientallen jaren geleden in dat toen nog gloednieuwe ziekenhuis. Bij kapsalon Dechering had mama al gehoord: “Nou, er zijn gangen, die zijn zó lang dat de zusters en broeders soms met de fiets naar andere afdelingen fietsen.” Wat vonden we het mooi, futuristisch ook, met dat licht- en donkerblauw. 

Daarna is er alweer een boel veranderd natuurlijk en de afgelopen weken viel mij op hoeveel er wordt gedaan aan de gastvrijheid. Nog voor je binnenkomt word je begroet of van een rolstoel voorzien door een allervriendelijkste dame. Onmiddellijk na de draaideur weer een gastvrouw, die zich absoluut niet opdringt maar wel in de gaten houdt of je hulp nodig hebt. In de wachtkamers allerlei informatie in kleurige folders met de boodschap “Geen zorgen, we kunnen je helpen een oplossing te vinden.” In de wachtkamer van de gynaecoloog waar ik een paar keer zat worden aanstaande ouders uitgenodigd voor een Babycafé in Winterswijk, waar in de Gastrobar elke twee weken een ander onderwerp op het programma staat. Ik heb er gewoon bijna zin in om er ook een keer heen te gaan, zo aantrekkelijk ziet die folder eruit. 

En dan het restaurant… Lieve dames die je gezicht lezen. Ze lijken erin getraind om juist wel of juist niet dat praatje aan te knopen. Ze maken lekkere, heerlijk ongezond vettige troost-kaasbroodjes voor je warm, of als je vindt dat je even gezond moet doen een beker vers fruitsap of een kop goedgevulde soep. Ik at ook een volkoren wrap met hummus, wortel en rozijnen die ongelooflijk lekker smaakte, dat vond ik al een prestatie op zich. Na een paar bezoeken doopte ik in mijn hoofd het ziekenhuis om tot Hotel Beatrix. 

Toen werd het vrijdag zeven oktober. De operatiedag. Ik was zojuist van de dagafdeling via het ‘voorgeborchte’ overgebracht naar de operatiekamer. Ik was keurig steriel, mijn bloed had nog snel even een vitamine K-shotje gehad, alle blauwe pakken om mij heen waren even aardig en behulpzaam en ik was vol vertrouwen over wat er komen zou. 

En toen zei de gynaecologe: “Waarom ligt u hier?”

Waarom ligt u hier???

Welverdorie nog eens aan toe dacht ik. In deze tijd van elektronische patientendossiers… Ik heb nog nèt geen chip in mijn hiel met mijn burgerservicenummer, waardoor mijn boodschappen bij Albert Heijn al worden afgerekend bij binnenkomst in de winkel, maar dat duurt vast niet lang meer. Dus ik was werkelijk even van het padje. Urenlang was ik voorbereid, schoongeschrobd, ik had operatiekleding aan met zo’n papieren luierbroekje, en een achterlijke douchemuts op mijn hoofd.

Waarom ligt u hier… nouja zeg.

Het bleek een checklist. Dat hoort bij het protocol. Ze moest het even zeker weten. Mooi toch?

Streekziekenhuis Koningin Beatrix. Het is niet fijn als je er wezen moet. Maar het is mooi dat het er is.

En van mij krijgen ze een tien.

mirjam@writeme.com