Pot met goud

In het grote buurdorp Winterswijk zijn toestanden ontstaan rond een trap in scholengemeenschap het Gerrit Komrij College. Het is een regenboogtrap waarmee de school wil aangeven dat iedereen op de school mag zijn wie hij/zij/etc. is blablabla ... Er zijn leerlingen die daar niet overheen willen lopen en ouders die niet willen dat hun tere kinderkes eroverheen lopen.

Het Gerrit Komrij College is trouwens genoemd naar (verrassing) Gerrit Komrij. Een inmiddels overleden uit Winterswijk afkomstige grappige man, redelijk beroemde dichter en überhomo (in Winterswijk winkelen veel Duitsers).
Er is zelfs een petitie gestart waarin wordt gevraagd/geëist dat de leerlingen ook van verdieping moeten kunnen wisselen zonder over die verderfelijke trap te lopen. Terwijl het gewoon een trap in leuke kleuren is. Je wordt er niet anders van, je wordt je er heel misschien wat bewuster van dat niet iedereen hetzelfde is en dat dat prima is.
Ik snap niet - maar ik snap wel meer niet - dat je je daar überhaupt (in Winterswijk winkelen veel Duitsers) druk over maakt.

Of vinden ze misschien dat de diversiteitsboodschap te veel wordt opgedrongen? Bij dat laatste kan ik me nog iets voorstellen. Ik heb het zelf ook wel gehad met die boodschap, aan mij is die niet meer besteed. Niemand hoeft mij veelkleurig te betuttelen alsof ik zelf niet weet dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn (nou ja, iedereen niet, maar je begrijpt wat ik bedoel in dit kader). Maar ik vind de kleuren wel leuk en ik heb weer wat te schrijven.

Ik zou tegen de petitieouders willen zeggen: neem een leven en ga je met iets anders bezighouden, zoals je kinderen opvoeden.
En tegen de school: zorg dat je een beetje slijtvaste verf gebruikt. Schilderwerk op een vloer of trap heeft veel meer te lijden dan schilderwerk op een muur.

Natuurlijk zal die regenboogtrap vrijwel niets veranderen, hooguit wat discussie - zoals nu - of zelfs een verder ingraven in de eigen posities.
Net zoals die regenboogzebrapaden in Oost Gelre er gewoon liggen. Het is preken voor de eigen parochie, terwijl je zou moeten preken voor die echte parochies (of hoe ze heten in andere geloofsgezelschappen). Je zou moeten preken voor geestelijk leiders, oftewel gemankeerde verklede (meestal) mannen. En voor hun volgers die zelf nadenken te vermoeiend vinden, of gewoon bang zijn diep in hun eigen kast. Pak de roze olifant eens aan in die kamers met hoge ramen waar je niet naar buiten kunt kijken.

Maar een regenboogzebrapad of regenboogtrap is veel makkelijker. Goed bedoeld en ongevaarlijk. Lekker breed en vaag. Wie kan daar nu op tegen zijn?
Met aan het eind van de regenboog een pot met goud, een spectrumschuiver met zilver en een trans ftm met brons. Kortom: gezellig.