Dag Boekhandel

Dag Boekhandel. Ik zal je missen.

Je bent bezig aan je laatste weken. Als ik terugga in mijn herinnering kwamen wij al met papa bij jou toen we hummeltjes waren. Eén van ons al op een eigen fietsje. De andere twee bij papa op de fiets: één achterop en één op de stang. Papa zette zijn fiets tegen de muur tussen de groenteman en Rinus Rave en dan mochten we mee het doolhof in. Muren met boeken. Rekken met boeken. Molens met boeken, schriften, ansichtkaarten. Bakken met gummen van de Berenboot en Barbapapa. Onze papa stond bij de boeken voor grote mensen of hij ging kletsen met de meneer met dat vriendelijke gezicht in zijn kantoortje.

Op een keer vertelde papa in de boekhandel dat wij op reis zouden gaan en de meneer met dat vriendelijke gezicht -Anton Konings- wist nog wel een lieflijk kindvriendelijk dorpje in Zwitserland. En zo waren wij onze eerste echte vakantie in een knus Zwitsers Pipi Langkousdorpje, samen met de familie Konings.

Terug in Groenlo leerden wij ook Adelène -hun dochter- en Cor van der Donk -haar vriend- kennen en als wij op bezoek waren draaide Anton films van onze -inmiddels meerdere- Zwitserlandvakanties. Mathilde maakte dan Alpenmacaroni en we aten in de gezellige ouderwetse keuken achter de winkel.

We werden groter, Adelène en Cor gingen trouwen en om uit te breiden verhuisde de boekhandel een deurtje naar rechts. Inmiddels zaten wij op het Marianum en voor al onze schoolspullen, verjaardagscadeautjes en knutselmaterialen stapten we nu op onze eigen grote fietsen.

We werden ouder en we vertrokken uit Groenlo.

Jaren later zocht ik hier weer woonruimte en ik werd getipt via Facebook. Het appartement boven de voormalige boekhandel was te huur. De volgende dag liep ik met Cor door het pand van de oude winkel (links naast de huidige boekhandel), en liet hij mij het appartement daar boven zien. De voormalige woning van Anton en Mathilde. Ja, hier wilde ik wel wonen. We liepen naar beneden en in de hal waar mijn toekomstige voordeur zat stond Cor even stil. “Deze hal was vroeger het kantoortje van Anton, waar hij zo vaak gezellig met jouw vader kletste. En kijk, in deze keuken maakte Mathilde de Alpenmacaroni.”

De cirkel was rond en de jaren daarna ging ik regelmatig rond koffietijd de trap af, binnendoor, door de Alpenmacaronikeuken, via het magazijn naar de nieuwe boekhandel waar een gezellig koffiehoekje was. Altijd waren er wel één of twee klanten een praatje aan het maken met Cor, soms alleen maar over het weer maar bijna altijd inhoudelijke gesprekken over hoe het met de mensen ging, hoe het met hun familie ging, of ze dingen hadden meegemaakt, een reis, een ziekte, Cor was en is altijd oprecht geïnteresseerd. En hij onthield alles. Als ik ooit ergens was geweest, met de trein naar mijn zusje in Deventer ofzo en ik kwam de volgende morgen koffiedrinken was het altijd: “Ah, Mirjam, en, hoe was het gisteren met je zusje?”

Dat ik nu een column wijd aan deze Boekhandel en aan Cor is niet alleen omdat ik persoonlijk die ervaring heb. Ik weet dat er in Groenlo en in de wijde omgeving honderden mensen zijn met dezelfde ervaring en daarom vanaf deze plek:

Cor. Namens alle inwoners van Groenlo, dank voor alle jaren dat je samen met Adelène en je medewerkers klaar hebt gestaan voor ons. Met advies, hulp, materialen en prachtige boeken. Maar bovenal met je luisterend oor. Groenlo verliest niet alleen een prachtige zaak, maar ook een bijzondere plek waar we ons verhaal kwijt konden en waar sommigen van ons vrienden voor het leven hebben gemaakt.

Dag Boekhandel, Groenlo zal je missen.

mirjam@writeme.com