Liefde is overal

Liefde is overal

Afgelopen weken interessante dingen meegemaakt, beste toeristen. Ja jullie natuurlijk ook, maar ik doel nu even op mezelf.

Ik was onlangs op een middag in een supermarkt en dan is het doorgaans rustig. Eigenlijk was er geen nieuws, want de producten waren allemaal in de aanbieding terwijl ze tevens allemaal duurder waren geworden. IJverige scholieren waren druk met vakken vullen en alles op te stapelen, zodat de klanten de producten daar weer kunnen afhalen. Er liepen klanten rond met scanapparaten die daar als ware jongleurs mee kunnen omgaan en dat maakt me altijd een beetje nederig. Kon ik dat maar! Ik ging gewoon richting kassa. Aan de kassa zat een jongen die met ontzettend veel aandacht - gebiologeerd eigenlijk - zat te kijken naar een meisje (supermarktmedewerkster) die met bloemen in de weer was die ook in de aanbieding waren. Ik begreep zijn fascinatie want ze was werkelijk beeldschoon, dat kon ik zelfs op afstand al zien. En ik kan me voorstellen dat zo’n jongen daar meer interesse in heeft dan het helpen van een oud chagrijn die bovendien niet kan scannen.

Ik had de kassa bereikt en stond daar te wachten, maar de jongen gaf geen krimp. Hij bleef maar naar dat meisje staren bij die bloemen. “Mooie bloemen hè”, zei ik ten slotte want er moest toch een keer wat gebeuren. Hij voelde zich betrapt, ik zag het duidelijk aan hem en hij wist ook niet goed hoe hij met deze netelige kwestie moest omgaan. Ik ook niet trouwens. Licht aangeslagen joeg hij mijn producten door de scanner. Toen liep ik langs het meisje; ze leek nog steeds erg verdiept in de bloemen en leek niets om haar heen te zien. Ik vroeg me af hoe dit verder zou gaan.

Enkele dagen later was ik het voorval vergeten en zat op de Markt, waar een rechtgeaard Grollenaar af en toe moet zijn om de hartslag van de samenleving te kunnen voelen, nietwaar? En ineens kwamen ze daar vrolijk lachend aanfietsen: de jongen uit de supermarkt en het bloemenmeisje. Mijn hart sprong op en ik bestelde nog een bier want op zo’n geluk moet je proosten.

Wat een probleem blijft is het zo nu en dan niet ontvangen van kranten. Soms gaat de bezorging mis; dat geldt zowel voor de Groenlose Gids als voor de dagbladen. Je kunt de kranten nog zo mooi oppoetsen en allerlei uiterst moderne snufjes erbij bedenken, maar als de bezorger afhaakt stort het hele bedrijf in. Daar is veel zorg voor en er zijn zorgen over die bezorging en dat is maar goed ook, want bezorging is essentieel.

Wij kregen thuis al een tijdje geen dagblad. Na het dagelijks gevloek daarover en het bellen met een computer, zeiden ze thuis: zoek jij dat eens uit; jij bent toch altijd met die kranten aan het prutsen. Ik voelde me ineens een soort James Bond en ondernam een zoektocht. Nabij Jongensstad zag ik ineens een fiets half in het struikgewas liggen met tassen waar veel kranten uitstaken.

Toen ik verder keek zag ik de ‘krantenbezorger’ liggen die zich niet veel zorgen over de bezorging scheen te maken, maar wel over degene die naast hem lag. Ik keerde huiswaarts. Heb je al wat gevonden riepen ze, want ze willen altijd meteen boter bij de vis.

Ik heb het mysterie kunnen oplossen zei ik. Mooi, riepen ze, dan kunnen we de krant zo verwachten.

Ik dacht aan die twee bij de fietsen en zei dat het nog wel even kon duren.

Soms is liefde groter dan alle dag- en weekbladen tezamen.

Torenwachter