Bagage

Ik ben blijkbaar zo welvarend en gezond dat ik kleine ergernissen kan toelaten. Bovenmodaal en één gaatje. In het bovenste deel van de Maslov-piramide.
Ik kwam onlangs met de trein uit de keistad Amersfoort, op weg naar Oost Gelre Centraal, tussen de vestingstad en het keidorp. En ik ergerde me eraan dat mijn treinkaartje nog steeds niet gecontroleerd was – ik was inmiddels al in Apeldoorn.
Het openbaar vervoer is al veel te duur, maar als je dan een waarderende knik krijgt van een conducteur omdat je wel netjes een vervoersbewijs hebt, maakt dat tenminste nog wat goed.

Ergernis dus. Net als een allesreiniger kopen en dan op het etiket in idioot kleine lettertjes lezen dat het op minstens tien oppervlakken niet gebruikt kan worden. Noem het dan veelverschillendedingenmaarnietalledingenreiniger of zoiets.
Net gedoucht hebben, je zo fris voelen als een vers gewassen krop ijsbergsla in de groentela, en dan moeten poepen. Ook ergernis.

Mens erger je niet, zou je zeggen. Met deze brug over de IJssel bij Zutphen was ik in gedachten bij bordspellen. Worden die nog gespeeld?
Ik associeer ze met gezellige maar eigenlijk ook verstikkende familieavonden. De Avonden van Gerard Reve, maar dan tientallen jaren later.
Stratego vond ik nog wel leuk. En nog een paar andere spellen waarbij geluk gecombineerd moet worden met strategie en inzicht. Net zoals bij dit stukje.

Kruisjassen, dat doet me denken aan verjaardagen met mannen aan een hoge tafel in een deel van de kamer en vrouwen aan een lage tafel in het andere deel van de kamer.
Een oom daar en een tante hier, of andersom. Op een bepaalde puberleeftijd schoof je door van de vrouwen naar de heren. Van je tante naar je oom. Die al twee weken thuis bezig waren met een legpuzzel van 3000 stukjes, waarvan minstens 1000 stukjes blauwe lucht.

Daar dacht ik allemaal aan in de trein, de puzzel met het kasteel en de blauwe lucht hadden me intussen tot voorbij Ruurlo gebracht.
De trein was mooi, comfortabel, duidelijke actuele info zichtbaar vanaf je zitplaats. Even miste ik de diesellucht en het kedeng kedeng. En de rookpluimen van de stoomtrein.
Ik begon nu en vroeger door elkaar te halen. Onoverzichtelijk, vooral als je in reïncarnatie gelooft.

Terwijl de trein afremde in de buitenwijken van Lievelde kwam eindelijk de conducteur om mijn qr-code door te knippen. Terug in het nu. ‘Denkt u bij het uitstappen aan uw bagage’, klonk een stem. Daar dacht ik aan en ik liet het grootste deel in de trein.