Trotse Grollenaar
OpinieWaarom ik niet had genoemd dat ik in Groenlo woonde. Ik schrok van de vraag die een ouder aan het schoolhek me een paar jaar geleden stelde. Tijdens de opnames voor 2voor12 ging het bij het introgesprekje met Astrid Joosten over het lerarentekort. Hoe saai. Maar ja, hobby’s heb ik nauwelijks. Hoewel het een voorwaarde lijkt om quizkandidaat te worden, padel ik niet. En ik weiger mijn werk mijn hobby te noemen. Natuurlijk borrel ik graag met vrienden en buren maar die hobby leek me wat te alcoholisch voor televisie. Dus er was alle ruimte om trots te melden dat ik Grollenaar was. Ik deed het niet.
In de jaren daarna heeft de vraag zich onder mijn huid genesteld. Ben ik een trotse Grollenaar? Het is toch gewoon toeval dat ik hier getogen ben? Met welk recht kun je daar trots op zijn? En wat heeft Groenlo wél wat andere stadjes niet hebben? Succesvolle ondernemers? Die beperken zich niet tot Groenlo en ik heb er geen aandeel in. Bij de Nedap heb ik wat moertjes op boutjes gedraaid en bij de Grolsch alleen gebeugeld. En hoewel er van iedere Grollenaar verwacht wordt de afzichtelijkheid van de cartooneske, nieuwe skyline vanaf de N18 te ontkrachten of de pracht ervan te onderstrepen, heb ik met het pretpark ook al niets van doen. En als succes over veel geld verdienen gaat, is het bovendien betekenisloos.
Zijn het dan de mensen die leuker zijn dan in andere gemeentes? Zorgen we beter voor elkaar en voor de ander? Zijn we beschaafder misschien? Nou, nee. Het percentage mensen dat er bij gebaat is dat de restanten van de verzorgingsstaat wel overeind blijven maar zichzelf toch rechts noemt omdat racist zo confronterend klinkt, is hier net zo schrikbarend hoog als in de rest van Nederland. Hoger zelfs. Niets om trots op te zijn, geen bewijs van beschaving.
Toch voel ik wel trots. Maar het is niet de trots van mensen die zichzelf groter maken door op de schouders van anderen te gaan staan. Dat is geen trots, dat is hoogmoed. Ook niet de trots die maakt dat je vindt dat jij wel mens bent en de ander een gezwel dat verwijderd moet worden. Dat is geen trots, dat is verwende, naar binnen gekeerde kilheid. Het is het soort trots dat blij en tevreden maakt. Blij dat je woont in een stadje als andere stadjes, een stadje dat leeft. Een stadje met óók een repair café voor je kapotte koffiezetapparaat, met óók leuke clubjes voor je kinderen, met óók ruimte voor mensen die niet het geluk hebben dat wij hebben, en met óók een yogaklasje (waar ik snel weer mee moet beginnen, ik mis het). En tevreden met de juiste mensen om je heen. Met een lieve vrouw en prachtige kinderen. En met goede vrienden en goede buren met wie je op zwoele zomeravonden gaat borrelen. Toch m’n grootste hobby, Astrid.
