'Vrienden wie ik het liet horen zeiden ‘waarom breng je het niet gewoon uit?”

Kameraden Tom Broshuis en Pim ten Have lanceren tegelijk hun eigen soloplaat

Door Henri Walterbos

GROENLO/LICHTENVOORDE/UTRECHT - Met zijn maatjes van Mister & Mississippi maakte hij onlangs nog een tourtje langs zelf uitgekozen intieme zaaltjes in Nederland, die allen uitverkocht waren. Het sloeg zodanig aan dat eind van dit jaar al een tweede tourtje gepland is in iets grotere zalen en er wordt nieuw werk geschreven dat op een nog nader te bepalen moment een keer gelanceerd wordt. “We schrijven gewoon door, hebben geen haast, willen geen druk. We zien het vanzelf wel wanneer.” Daarnaast reist hij met de formatie My Baby door heel Europa als vaste backliner, maakt nog deel uit van de formatie Sue the Night, verricht de nodige hand- en spandiensten voor andere bands als Weval, werkt als backstagehost bij Popzaal Tivoli in zijn woonplaats Utrecht. “Dat doe ik ook op festivals als Paaspop, Lowlands, Pinkpop. Allemaal hartstikke leuk om te doen. Vorig jaar was ik nog de host bij ACDC in de Arena. Erg leuk, loop je daar ineens naast de zanger van ACDC.” Geen babbeltje met gitarist Angus Young als Achterhoekers onder elkaar echter. Tom lacht. “Daar ga je geen selfies maken. Dan kun je het wel vergeten, dan wordt je nooit weer gevraagd. Best wel leuk dat je dan werkt voor bands waar je zelf fan van bent.”

2022
Een bezige bij, maar muzikaal laat hij nu ook weer van zich horen. Grollenaar Tom Broshuis lanceert 31 mei met ‘Gojo’ zijn eerste soloplaat onder eigen naam. “Mijn eerste soloproject bracht ik 2019 uit onder de naam Heirloom, en was een soort van afsluiting van een bepaalde periode, met onder meer de verkoop van mijn oudershuis in Groenlo. Ik heb de plaat daar toen ook grotendeels opgenomen. Deze nieuwe plaat ligt eigenlijk al sinds 2022 op de plank en vond ik nu het moment er toch een keer iets mee te doen. Ook vrienden wie ik het liet horen zeiden ‘waarom breng je het niet gewoon uit?’ Het is jammer dat het blijft liggen, ik heb er veel tijd en energie in gestoken, het heeft veel geld gekost, het is gemastered, maar ja dan was ik weer druk met werk en andere dingen, kwam het er niet van. Het is er van gekomen nu, en ik bedacht me ‘ach waarom nu niet gewoon onder mijn eigen naam? Waarom zou ik me achter een andere naam moeten verschuilen?’”

Coronaperiode
“Ik heb de nummers geschreven in de coronaperiode. Ik was toen 27 en voor het eerst in mijn eentje op vakantie geweest naar Japan. Best wel bijzondere periode. De titel ‘Gojo’ is de naam van een hostel waarin ik verbleef in Kyoto. Niet zwaar beladen of zo, ik wilde gewoon die reis koppelen aan die plaat. Toen ik terug kwam was het meteen corona. Ik weet nog dat ik in Tokio aankwam, dat dezelfde dag alles dicht ging in Nederland en in Tokio alles gewoon open was. Toen ik terug wam was het zo raar om op een verlaten Schiphol terug te komen en iedereen met mondkapjes op. Ik had toen zeeën van tijd omdat ik toen bij Tivoli werkte en alles dicht zat. Ik had toen net mijn eigen studio in Den Dolder en heb daar heel veel gezeten. Ook met Danny van Tiggele de twee Belle Epoque platen gemaakt, en deze soloplaat. De eerste soloplaat was best wel zwaarmoedig, wat meer herfstig. Deze plaat is kleurrijker, lichtvoetiger. Het heeft voor mij een soort van lentegevoel, een nieuwe periode die ingeluid wordt. Ik ben er tevreden over. Het staat voor mij voor een bepaalde periode en tijdsbeeld. Met bepaalde nummers van Mister & Mississipi heb ik wel eens gehad dat ik later dacht ‘dat zou ik nu toch anders doen.’ Ik kan dat nu makkelijker plaatsen, dat ik denk ‘ach, dat was iets wat ik in een bepaalde periode leuk vond.’ Het is een beetje als oude schoolfoto’s terugkijken en je wel eens denkt ‘goh, had iemand me niet een keer kunnen zeggen ‘je moet een keer naar de kapper,’” lacht Tom er nu om.

Neefje
Op ‘Gojo’ staan 8 instrumentale nummers, soms met een bijzondere titel. “De openingstrack heet ‘Levi’, vernoemd naar mijn neefje, de zoon van mijn zus, die in 2020 is geboren, toen ik met die plaat begon. Het was ook een van de eerste nummers die ik klaar had, een soort slaapliedje. Dat vond ik wel passend. Ook het nummer ‘Cabin’, wat aanvankelijk bedoeld was voor Mister & Mississippi, waar we met elkaar in een huisje in Loenen op de Veluwe mee bezig waren, maar dat kwam er niet van. Er zit wat meer akoestische gitaar in, voor mijn doen, en heeft al met al wel een nostalgische klank, met ook wel een nummer van zeven minuten dat a la Billy Connected aan het einde helemaal los gaat, met een postrock einde. Er zitten pieken en dalen in voor wat betreft dynamiek, met allemaal wel dezelfde klankkleur.”

Pim ten Have
Het album wordt niet als harde geluidsdrager gelanceerd maar enkel op streamingsdiensten aangeboden. Op 31 mei ‘lanceert’ Tom zijn album tijdens een luistersessie, in een tweeluik met de eveneens in Utrecht woonachtige muziekvriend Pim ten Have uit Lichtenvoorde, die deze dag ook zijn soloalbum ‘Rainbowie’ onder de naam Pim Salto lanceert, in dezelfde sessie. Een bewuste keuze van de vrienden die samen ook deel uitmaken van de formatie Billy Connected. “We zaten eigenlijk allebei in hetzelfde schuitje. Pim had zijn plaat ook al een tijdje klaar en hebben we gezegd ‘waarom gaan we het niet tegelijk releasen en doen we iets van een luistersessie waar mensen bij aanwezig kunnen zijn?’ Pim speelt op mijn plaat mee op drums en ik gitaar op zijn plaat. Tivoli was enthousiast en bood ons een ruimte aan waar we de luistersessie kunnen doen. Gewoon erg leuk, we zaten met zijn beiden in een bandje in de Achterhoek en lanceren we nu 20 jaar later samen ieder ons eigen soloalbum. Het is ook de viering van onze twintigjarige muzikale vriendschap. In maart hebben we met Billy Connected nog wel een dag in de Eurostudio in Lichtenvoorde gezeten, maar dat was meer voor de gezelligheid. Lekker samen een biertje drinken en de oude liedjes nog een keer spelen die we maakten toen we 14 waren. Het is maar goed dat Pim en ik die datum van 31 mei geprikt hebben, anders waren de albums misschien nog wel twee jaar blijven liggen. Ik heb er verder geen bijzondere plannen mee, ga het niet live spelen. Het is mooi zo. Dan kunnen we het ook afsluiten.”

Maar eerst de sessie zelf nog. “Ik vind het een van de engste dingen die ik ooit gedaan heb, want ik kan me nu niet verschuilen achter mijn gitaar,” lacht Tom. “Er zal een introductie bij zijn, misschien dat ik nog wat losse sporen laat horen, vertellen over het traject. Dat doen we allebei dan. Verder gewoon gezellig met een biertje erbij er samen naar luisteren. Niet te formeel allemaal. Meer een soort feestje van Pim en mij.”

Wil je erbij zijn?
shorturl.at/6TrOM