Die Slingetaler stoppen ondanks populariteit

KOTTEN - Razend beroemd zijn ze in de Achterhoek en omgeving! Toch valt het doek voor Die Slingetaler. Op zaterdag 8 maart geven de muzikanten hun allerlaatste concert in Verenigingsgebouw Wilhelmina in thuishaven Kotten. Nog één keer gaan de muzikanten knallen voor een volledig uitverkochte zaal. Er is zelfs een wachtlijst voor kaarten. Waarom stoppen deze vertolkers van de Alpenländische Volksmusik eigenlijk ondanks hun succes? 

Door de redactie

“Tja, de swung is er een beetje uit misschien na zo veel jaren”, vertelt Gerrit Luikenhuis, trompettist van de band. “Twee dames van de band gaven aan er mee te willen stoppen en toen vonden we dat het moment daar was om allemaal op te houden met Die Slingetaler”, voegt geluidtechnicus Erik Blekkink toe. “We gaan even rustig aan doen, maar wie weet ontstaat er wel iets nieuws”, laat Erik doorschemeren. 

Die Slingetaler bestaat ruim 18 jaar en is ontstaan vanuit diverse dansorkesten. “Vroeger waren er gewoon meer dansorkesten en waren er dansavonden die druk bezocht werden”, legt Erik uit. “Dat was wat hèt vermaak was voor de mensen, maar tegenwoordig bestaat dat haast niet meer.”
De grondleggers van Die Slingetaler waren Willy Sikkink, Gerrit Luikenhuis, Willem Wevers en Fransz te Loo. Deze muzikanten kwamen in 2007 zonder band te zitten en besloten het Duitstalige genre uit te gaan dragen en wel op een geheel eigen wijze. Er werden nog een toetsenist, gitarist en bassist gezocht. Ook komt Björn Wedding, die accordeon en Steirische harmonica speelt bij de band. Hij vormde een duo met gitarist Rob Hazes, die ook ingelijfd werd.
De band koos ervoor om Oberkraïner muziek te gaan spelen. “Dat sloot mooi aan bij de dansmuziek”, legt Gerrit uit. “Alleen gaven we onze eigen invulling aan hoe we de muziek uitvoerden. Wij hebben er namelijk ook een drummer bij en dat hoort eigenlijk niet bij dit genre. Maar wij gaven er dus een eigen swung aan.”
Geluidsman Erik sloot ook al snel aan bij het gezelschap.
In het oprichtingsjaar overleed plotseling Rob Hazes. Een enorme schok voor de bandleden, maar ze vonden in gitarist en bassist Martin Schonewille een nieuw bandlid. Martin was in eerste instantie niet zo enthousiast, maar werd meegenomen naar de oefenruimte bij Gerrit in Kotten en kon eigenlijk niet meer weigeren.
Die Slingetaler stonden voor de allereerste keer op het podium in 2007 bij Sevinkmölle. Ook in de jaren die volgden waren er nog enkele wisselingen in de bezetting. Zo werden Sander Prinsen accordeonist en kwam Annet Kruisselbrink de formatie versterken.

In 2008 werd voor de eerste keer het concept ‘Ein Abend der Volksmusik’ gebracht. Het bleek een gouden greep. “We hadden dan twee podia, waarop  een orkest en onze band afwisselend speelden”, legt Erik uit. Ze trokken volle zalen op alle podia in de Achterhoek en omgeving waar ze speelden. “We hebben ook heel veel in Aalten gespeeld”, vertelt Erik. Ook Gerrit herinnert zich veel optredens met een uitzinnig publiek. Er ontstonden ook vaste groepen fans die steeds weer de optreden bezochten. “En ook nu komen er vaste groepen”, vertelt Gerrit. “Er zijn mensen die bij bijna elk optreden van ons zijn.”

In 2010 stopt Fransz te Loo en twee jaar later verlaat ook Willem Wevers de band. Detlef Fischer wordt dan drummer. Lichttechnicus Theo Nijenhuis komt het team versterken. Omdat de band ook voor feesten en partijen gevraagd wordt, verandert ook het repertoire een beetje. Er worden nummers in het Nederlands, Engels en dialect aan het repertoire toegevoegd. Wilma Meerdink meldt zich in 2014 als zangeres aan bij de band. En Henk Wielheesen vervangt in 2015 Willem Kuiper. Later kwam nog Willy ten Dolle als drummer bij de band. Wenke Gemmink wordt Accordeoniste. 

De band had ongekend succes. “Jaren hebben we op het Volksfeest in Aalten gespeeld”, lacht Erik. “Wat een feest. De hele tent ging mee”, herinnert hij zich. Maar Die Slingetaler hebben ook optredens gedaan met onder andere Sandra Vanreys en steevast waren de zalen waar de muzikanten kwamen uitverkocht. Ze waren bekend van Didam tot Groenlo en van Vorden tot ‘s-Heerenberg. Overal trokken ze volle zalen.

Gerrit en Erik kunnen herinneringen blijven ophalen. De verhalenstroom over de band lijkt eindeloos. Er zou een boek geschreven kunnen worden over wat de bandleden beleefd hebben tijdens het bestaan van Die Slingetaler. Niet alleen tijdens hun optredens, maar ook wanneer zij samen ‘het hok in gingen’, in de oefenruimte bij Gerrit thuis. “Zo hebben we in coronatijd bij Gerrit thuis buiten onder het afdak geoefend”, vertelt Erik. “Er kwamen steeds meer buren luisteren”, voegt Gerrit lachend toe. “Uiteindelijk kwam er een met een kratje bier voor op de fiets aanzetten. Het werd nog heel gezellig, met 1,5 meter afstand.” Of dat boek met verhalen er ooit komt....
Het is in ieder geval niet uitgesloten dat een deel van de muzikanten toch over en tijdje ‘het hok weer in gaat’.