‘Prachtig dat deze beker de erkenning krijgt die hij verdient’

GROENLO - Het kan verkeren. Een jaar geleden schreef onderzoeksjournalist Maarten van Gestel voor Trouw een zeer uitgebreid eerbetoon aan misschien wel de beroemdste koffiebeker ter wereld, de Scotty rood, al was hij in hoogtijdagen eveneens in ‘bruin’ en in een eerder stadium in nog meer kleuren beschikbaar. Het artikel was eigenlijk als een soort van afscheid bedoeld, maar het werd onverwachts een groots eerbetoon. De geruite koffiebeker stond namelijk op het punt om ‘definitief ‘de prullenbak in te gaan. De wegwerpbeker met zijn papieren binnenkant en plastic coating was nogal een aanslag op het milieu. Europese duurzaamheidsregels dreigden een einde te maken aan zijn werkzame leven.

Tartan-expositie
Zover kwam het niet. De Tweede Kamer redde Scotty en vele andere wegwerpproducten van een wisse dood. Ze zijn prima te recyclen, was de redenering. Dus Scotty leeft voort. En hoe. Het Trouw-verhaal maakte hem beroemd. Zo beroemd dat het Victoria & Albert Museum in het Schotse Dundee vorige week besloot om de koffiebeker, die zijn roots heeft bij de Monocon (later Sweetheart International, Polarcup Benelux en Huhtamaki van Leer), in Groenlo, op te nemen in zijn reizende Tartan-expositie. Naast -uiteraard- kilts, jurken, jassen, een motorhelm en een Xbox-controller, allemaal gesierd met de Schotse ruit. Welke steden de expo aandoet, is nog niet bekend.

Maarten van Gestel belde direct Grollenaar Henri Walterbos om hem het heuglijke nieuws te vertellen en hem te vragen naar een reactie. Maarten sprak Walterbos samen met Bennie Brockötter een jaar geleden als oud-medewerkers van het voormalige Grolse bedrijf, uitgebreid voor het artikel in Trouw. “Ik krijg er spontaan kippenvel van”, zegt Henri Walterbos in Trouw, als hij onverwacht wordt overvallen door het heuglijke nieuws. Hij vindt het volledig verdiend dat Scotty een plek in het museum krijgt, want het is ‘een product met een ziel’. Walterbos droomt al van volgende stappen: “Nu zou het opgenomen moeten worden in de Unesco-lijst, als immaterieel erfgoed, zeg ik als chauvinistische Grollenaar. Er kan een documentaire over gemaakt worden, met het artikel in Trouw als leidraad, of draaf ik nu door,” lacht hij. Hij heeft nog wel een vraag aan de verantwoordelijken van de reizende tentoonstelling: ‘Komt er een bordje bij dat dit Schots ogende product toch echt uit Groenlo komt?’

Het artikel in Trouw maakte ook bij oud medewerkers en Grollenaren veel los. “Het verhaal achter het ontwerp en hoe dit tot stand kwam, was een geweldig stukje onderzoekswerk dat Maarten heeft verricht. Als oud-medewerkers waren we zeer verrast. Niemand kende het precieze verhaal er achter. Daar was je toen ook helemaal niet mee bezig,” kijkt Walterbos terug. “Het is wel prachtig dat de beker de erkenning krijgt die hij in mijn ogen verdient. Ook prachtig dat Rosalien Nales een schilderij maakte met hierop drie iconen van Grolse makelij (nog tot 31 oktober te zien bij de Stadsboerderij Groenlo, red.). De Grolse Want, de Grolsch beugelfles en de Scotty rood beker. Alle hier bedacht en gemaakt. Grollenaren zijn een creatief volkje. Ik ben er wel trots op. Ik hoop dat de tentoonstelling een keer in Nederland komt, dan ga ik er naar toe. Mag voor mij wel in Groenlo.”
(Bron en dank Maarten van Gestel)