‘Wat was het dik! Heel dik werk!’

Back to the Highlandstour Doppen’s Textiel: ‘Daldeejen’

Door Henri Walterbos

EDINBURGH/LICHTENVOORDE - “Is dat een Nederlandse band? Dan blijven we en stellen we ons plan bij en vertrekken we later. Dit is gaaf zeg.” Een van de leden van een Brabantse motorclub die zaterdagavond bij toeval, primetime, middernacht, Musicbar Whistlebinkies hartje Edinburgh bezoeken en de sfeer in de volle club zo aanspreekt dat ze besluiten te blijven en zich volop in het Doppen’s Textiel feestje onder dompelen. Naast enkele aanwezige Friezen zijn het verder vooral Schotten en een twintigtal meegereisde Lichtenvoordenaren, en drie Grollenaren die de zaal vullen. Een hoog gezelligheids-/feestgehalte derhalve verzekerd, en een goede omzet. En zo geschiedt!

Dak eraf
De band geeft um van jetje, bassist ome Jan Doppen glundert en zanger Willem Doppen is goed bij stem. Twee optredens zitten er dan al op, na Inverness en Ullapool, vele miles uit elkaar liggend. Vanaf de eerste toon van het soundcheck nummer Swimming into deep water van Don Rosenbaum tot en met ‘Daldeejen’ van Normaal. Het spreekwoordelijke dak gaat eraf. 

Naast het nuttige werd ook het aangename niet vergeten en wordt cultuur gesnoven. De stappenteller van meegereisde fans en muziekvrienden maakt overuren. In Edinburgh wordt volop genoten van iedere stap die gezet wordt. Diverse toeristische trekpleisters worden aangedaan. Van ‘the castle’ en Harry Potter bezienswaardigheden tot en met Camera Obscura en Her Majesty’s Yacht Brittania, een voormalig 126 meter lang jacht van de van de Britse Koninklijke familie.

Hoe de band de trip zelf beleefde? Hieronder een terugblik van zanger Willem Doppen of bekijk hier en hier een filmpje.

Inverness
“Na een prachtige reis op de boot van IJmuiden naar Newcastle en toen met de bus van Newcastle naar Inverness, kwamen we aan bij het eerste optreden in een etablissement genaamd: The Rose Street Foundry. Tijdens het optreden hebben we voor niet meer dan 12 personen gespeeld maar de mensen die er waren hebben wel lekker gedanst. Haha, eigenlijk was het een soort goeie generale Generale-Repetitie. Onze Schotse vriend Davy Cowan zou het geluid verzorgen maar vanwege een onverwacht ziekenbezoek heeft hij zijn vriend Chris Rasdale gestuurd. Ook een echte Schot die de fiddle (viool) zeer goed beheerste en bij ons nog menig nummertje heeft mee gestreken.

Ullapool
De volgende dag stond het vertrek gepland richting het pittoreske havenstadje Ullapool, bij horecagelegenheid The Arch Inn. Met een aantal van maar liefst 1308 inwoners, een heel klein maar prachtig mooie plek. Gelegen aan Loch Broom, en midden tussen de bergen en natuur, zo ver je kijken kon. ‘s Avonds om 21 uur, lokale tijd, was de aftrap van onze tweede show. Een volle kroeg. Toen ik een voorstelrondje deed ontvingen wij meteen al luid applaus. Heel vreemd, ze waren nog zo goed als nuchter, haha. Ook een heel bijzonder moment was het, toen Davy Cowan, die deze avond wel het geluid bij ons deed, zijn akoestische gitaar erbij pakte en ons vergezelde tijdens het legendarische nummer ‘Highwaymen’, die wij speciaal hadden ingestudeerd voor deze avond. Toen ik na de tweede set even op mijn telefoon keek, zag ik dat wij een zeer enthousiast bericht hadden ontvangen van een Australische vrouw die bij ons in het publiek zat die avond. De avond goed afgesloten met onder andere een nummer van Normaal waarbij een motorclub uit Friesland applaudisserend naar voren kwam om vanuit daar de dansschoenen eens even flink af te smeren. Prachtig!

Edinburgh - The Road to Whistlebinkies
Na een fantastisch ontbijt (gewoon boterhammen met ham en kaas, heerlijk) hebben we de bus weer ingepakt met al ons gerei. Toen begon de echte ‘Highland tour’. Dwars door de gebergtes van de Schotse Hooglanden, langs kabbelende riviertjes en smalle paadjes. Dat was al een fantastische reis an sich. Na een tour van ongeveer vijfeneenhalf uur kwamen we eindelijk aan in één van de mooiste steden van Europa, om rond middernacht de eerste van twee achtereenvolgende shows te spelen in Whistlebinkies, daar waar we vorig jaar ook hebben mogen staan. Ongeveer twintig meegereisde fans vanuit Lichtenvoorde stonden ons daar al op te wachten, waarna de lachende gezichten ons een paar fijne kouwe pinten toeschoven en ons succes wensten. Showtime! 00.00 uur was het zo ver. De aftrap van onze derde show. De sfeer zat er al meteen in. Mensen kwamen van alle kanten richting het podium gelopen om te kijken en te dansen. De laatste set werd beëindigd met de ‘Drunken Lullabies’ van Flogging Molly en een uitzinnige menigte ging aan het hossen en aan het dansen aan! Dat was het dan! Eigenlijk dé show waar de hele band het meest naar uitgekeken had van tevoren. Wat was het dik! Heel dik werk!

Edinburgh - Part ll
De volgende mochten we nóg een keer terugkomen in Whistlebinkies maar nu rond openingstijd. Beginnen met twintig man publiek en eindigen met een man of tachtig was iets dat de eigenaar en uitbater van Whistlebinkies ook niet onopgemerkt was gebleven. “It’s a great thing that people who come inside stick their heads around the corner and look at the band, almost imediately turn to the bar to order a drink and stay for the rest of your show. That’s something that you guys are very capable of...”

Zo’n compliment is natuurlijk fantastisch om je laatste show van de tour mee af te sluiten! Hulde!”

Facebook: Doppen’s Textiel