Linker- en rechtereikels

Linker- en rechtereikels

Er vallen veel eikels deze tijd, vaak midden op de weg. Ik heb er al verscheidene op het dak van mijn auto gekregen, ze klinken groter dan andere jaren. Maar wat kan er gebeuren? Hooguit een deukje, een kleine prijs voor het rondrijden in een (nog wel) fraai Achterhoeks landschap.

De grootste eikels vind je over het algemeen aan de kant van de weg, zowel rechts als links. Gelukkig krijg ik die niet op mijn auto en ook niet ervoor (misschien wel gelukkig voor hen, omdat ik niet altijd even snel reageer als ik Radio 1 op heb staan).
Een eikel aan de rechterkant vind ik FDF-leider Mark van den Oever. Ik vraag me af of hij echt geïnteresseerd is in het lot van de boer - in elk geval niet in het lot van elke boer. Hij lijkt me vooral een machts- en mediageil mannetje dat de afgelopen tijd een paar van zijn fijnste momenten beleefde. Zelfs of juist na zijn idiote holocaustvergelijkingen.

Indirect stikstoffelijk met leider Van den Oever verbonden is aan de andere kant milieuactivist Johan Vollenbroek te vinden. Ook al zo’n averechts uitwerkende en tevens onrealistische bermeikel. Net als bij Van den Oever ben ik ervan overtuigd dat hij vooral kickt op zijn mediamomentjes. En zoals Van den Oever de afkeer van boeren alleen maar vergroot (onterecht), vergroot Vollenbroek de afkeer van milieuactivisten (ook onterecht).
Volgens mij zijn ze geen van beiden dom. Van den Oever snapt heel goed dat er wat moet gebeuren aan de huidige landbouwpraktijk in Nederland, en Vollenbroek snapt heel goed dat het inkrimpen van de veestapel met driekwart binnen enkele jaren niet alleen onrealistisch maar ook sociaal en economisch funest is.
Ze dragen geen van beiden bij aan de oplossing van wat dan ook. Behalve dan dat ze misschien mensen wakker schudden. Maar als ze zijn uitgeschud en hun momentjes in de zon hebben gehad, moeten ze het overlaten aan constructieve mensen, aan mensen die echt integraal durven te denken én kunnen communiceren, en niet alleen maar roepen vanuit hun eigen stal dan wel biotuin.
Er is natuurlijk kans dat ze zich gaan vervelen als ze uit beeld raken, dat ze dan niks meer hebben om voor te leven. Maar daar zijn instanties voor. Misschien is er een wachtlijst, dat kan in Nederland. Ik ben de laatste om te zeggen dat het hier allemaal perfect loopt.
We hebben geen gasten nodig als Mark en Johan, maar genuanceerde mensen in het midden. Niet precies op de middenstreep, maar in elk geval op de weg. Kunstenaars en schrijvers mogen extreem zijn, de grenzen en de berm opzoeken, maar iemand die maatschappelijk echt iets wil betekenen, heeft daar niets te zoeken. Tenminste niet in Nederland.

Zo, nou ff lekker een gouwe ouwe van Robert Palmer draaien. The best of both worlds.