Vrolijk vertier

Vrolijk vertier

Ik kreeg de laatste weken, de laatste weken, beste Grollenaren, steeds meer behoefte aan vertier, vrolijkheid, tikje losbandigheid, steeds meer het gevoel van ze zoeken het maar uit met zijn allen. Kortweg gezegd had ik de buik vol van stikstof; ik hapte naar lucht en daar zit ook nog eens veel te veel stikstof in. Is er ergens nog iets moois te beleven riep ik thuis bijna wanhopig, maar het was aan dovemans oren gericht. Allemaal zaten ze licht gestrest en nagenoeg op kop in de dagbladen te loeren, te neuzen en te gloepen, terwijl ze tegelijkertijd ook nog vlak voor het beeldscherm zaten om eventueel nieuw nieuws meteen te kunnen consumeren, zodat het geen kans krijgt om oud nieuws te worden. Ja, zo heet dat tegenwoordig bij ons: nieuws consumeren. Er is blijkbaar een huisgenoot die stiekem een cursus heeft gevolgd en nu intellectueel een voorsprong heeft op de andere kneuzen thuis, waaronder ik. Hij consumeert het nieuws, wij eten gewoon een boterham.

Bijna wanhopig werd ik van die steriele sfeer, maar toen viel de Groenlose Gids in de bus; mooi dat-ie in de bus valt en niet op straat en hooguit in de nabijheid van het betreffende pand wordt aangetroffen. De Groenlose Gids met op de voorpagina een juweel van een bericht over de 11de van de 11de. Carnaval, alleen het woord ‘carnaval’ klonk mij al als muziek in de oren en muziek heb je ook veel met carnaval en er zit ook sowieso muziek in. Twee keer dus.

Ze gaan de 11de van de 11de oppoetsen, in een nieuw jasje steken en ik kwam tot de conclusie dat er goed is nagedacht over het plan; ze gaan er heel wat van brouwen en brouwen is altijd goed als het om carnaval gaat, toch? Er zit natuurlijk veel geschiedenis en traditie achter die datum van 11 november. En hier in ons machtig mooie Grolle is die datum extra bijzonder. Want we vieren ook nog steeds het feest van Sunte Matten, de heilige St. Maarten die een deel van zijn kleding aan de armen gaf, dat meen ik me nog te herinneren. Ik heb het gevoel dat dit stuk volkscultuur de laatste jaren ietwat in de versukkeling is geraakt, mede ook door de coronapandemie.

Het zou heel mooi zijn als we ook dit prachtige volksgebruik weer kunnen intensiveren. Er kunnen misschien oudere Grollenaren zijn die wat vergeetachtig worden, maar zeker is dat ze het beroemde oeroude Sunte Matte lied (Grolse versie) nog probleemloos uit het hoofd kunnen opdreunen. Zelf heb ik het lied ook vele honderden keren gezongen en vooral oerend hard, want mijn stem mag dan niet alles zijn, die werd wel ruimschoots gecompenseerd door de lawaaifunctie. Ik zong het altijd samen met mijn broer die een betere stem heeft en dus leek het toch nog altijd wel ergens op en de bewoners konden terwijl wij aan de deur stonden het lied in het achterhuis ook nog horen. Dat laatste was vooral mijn verdienste!

Als het dit jaar allemaal meezit dan krijgen we eigenlijk op de 11de van de 11de een prachtige dag. Wonderlijk uitgedoste carnavalisten die het nieuwe seizoen vrolijk inzetten en bijna tegelijkertijd de jeugd die met de al dan niet uitgeholde mangel of een aardig equivalent daarvan van deur naar deur lopen en een vrolijk lichtspoor meedragen. Nu moeten natuurlijk niet alle Grollenaren naar het carnaval gaan want dan is er geen mens thuis. Alleen de oppas misschien die licht geïrriteerd fooien uitdeelt terwijl het nu net de bedoeling was dat die via de oppas in haar eigen knippe kwamen.

Torenwachter