Auto

En toen had ik opeens een auto. Ben Jeursen wist het bijna nog eerder dan ik zelf. Hij feliciteerde mij joviaal op Twitter en dat vond ik natuurlijk heel aardig.

Ze heet Mrs. Slocombe, mijn grijze Hyundai Getz, en ze is me nu al dierbaar. Sinds ik op mijn e-bike van Beltrum naar Groenlo peddel verschijn ik overal met rode wangen van de kou, natte slierten om mijn hoofd van de regen en uitgelopen mascara van de tranen die de Hollandse wind uit mijn ogen laat stromen. Bovendien heb ik Jan en Alleman nu wel genoeg lastig gevallen met mijn “Kun jij mij dan en dan even thuis brengen?” (Het busje gaat ’s avonds laat niet) en mijn “Kan ik blijven slapen?” Dat moest anders kunnen, vond ik. 

Dus nu cross ik stad en land door met Mrs. Slocombe én ik vervoer op mijn beurt Jan en Alleman, blij dat ik iets voor ze terug kan doen. Zo vervoerde ik één zo’n Jan laatst naar een bezoekje, en toen hij na een paar wijntjes weer naar huis wilde kwam ik hem trouw weer ophalen. Bij het uitdraaien uit een rij geparkeerde Grote Mooie Nieuwe auto’s zei mijn passagier: “Oeh, misschien is deze auto ietsjes groter dan je vorige auto’s? Dat ging namelijk maar nèt goed.” “Nou, het ging toch goed?” antwoordde ik en ik draaide de weg op. “Toch is dat vrouw eigen,” ging de Jan naast me verder. “Vrouwen gebruiken hun spiegels niet. Ja, voor make up, en om te kijken of hun haar goed zit. Spiegels rijden, links en rechts kijken, nee, vrouwen kunnen eigenlijk het beste alleen maar rechtdoor rijden. Dan gaat het tenminste nog goed.”

Het was toch niet te geloven. Een jaar lang zat ik naast mensen die mij als passagier meenamen en een jaar lang heb ik nooit iets gezegd over rijstijlen behalve dan “Goh, ik zit echt op m’n gemak bij jou in de auto. Wat een relaxte rijder ben jij.” En nu neem ik een paar keer een passagier mee en bij één van de eerste ritten is het al raak. 

Natuurlijk heb ik op mijn eigen onnavolgbare manier laten weten wat ik ervan vond ( “Zo, stap maar uit. Tjuu!”) en onmiddellijk vlogen de complimenten over mijn rijstijl mij toen om de oren.

Wat is dat toch met mannen en auto’s? Weten jullie hoe vaak ik met mijn grijze koekblikje en mijn blonde haar al ben opgejut van achteren? In de auto bedoel ik dan hè? Op sommige plekken rond de Laarberg is het ècht max vijftig, op sommige bochtige buitenwegen ècht max zestig. Maar nee: Andrukk’n dat olle wief in eur Koreaantje. 

Winterswijk sloeg alles trouwens: Een rijdende afzetting op mijn rijbaan en een flinke drempel die de weg in tweeën deelde noodzaakte mij om even te wachten op tegenliggers. Toen de weg vrij was en de oranje gehelmde meneer vriendelijk aangaf dat ik aan de beurt was, trapte de mannelijke kleuter in het busje achter mij het gas in, beukte over de drempel en kwam naast mij tot stilstand, omdat hij anders de oranje meneer overhoop had gereden. “U ZIT FOUT!!!” schreeuwde de helm naar de kleuter en hij liet mij en iedereen achter mij voorgaan. Nog geen paar honderd meter later, toen we de rotonde naar het ziekenhuis achter ons hadden gelaten, haalde hij ons in over de doorgetrokken streep.

Nou word ik verder niet warm of koud van dat soort avonturen, ik heb in het verleden heel Europa doorkruist dus ik ben wel wat gewend. Maar de drift valt mij echt op. Jongens, weest lief voor elkaar, ik ben lief voor jullie, oké? Liefde overwint uiteindelijk alles.

Dat weet ik zeker.

mirjam@writeme.com