Maak je niet dik

Maak je niet dik

De zomer is overal, beste Grollenaren, en ik las dat dit ook zo was in de tuin van de Molenberg waar een zomermarkt werd gehouden. De Molenberg treedt al een aantal jaren veel meer naar buiten en daarover heb ik een behoorlijk opwindend verhaal gehoord, dat echter tot nu toe de kranten wonderwel niet heeft gehaald en ook niet de roddelbladen en zelfs is dit aan de aandacht van de immer naar nieuws wroetende Volkskrant ontsnapt. Maar ik kom er nu mee voor de draad. Voor de draad ermee Torenwachter!

Zoals al gezegd voert de Molenberg sinds enkele jaren een beleid dat ook naar buiten is gericht en ze is ook een goede buur en dat komt onder meer naar buiten in de aansprekende slogan in de streektaal: Kom ’s an! Mooi toch of niet dan? Uitnodigend zelfs. Maar op zekere dag kwam er plots als vanuit het niets een enigszins op leeftijd zijnde mevrouw de Molenberg binnenstormen en begon te roepen dat dit echt niet kon, te bizar voor woorden riep ze met van woede overslaande stem maar ze zei het wel met woorden.

Het bestond toch niet dat er op de gevel van de Molenberg prominent reclame werd gemaakt dat je moest aankomen terwijl er alom grote zorgen zijn dat de mensen veel te dik worden en er overal wanhopig wordt geprobeerd dit ‘zware‘ probleem op te lossen. Zeker in een verzorgingshuis zouden ze toch oog moeten hebben voor dit probleem. ‘Kom ‘s an! Dik zijn en vooral dik worden werd hier gepresenteerd als een doel op zich. Afgrijselijk gewoon. Ze eiste op hoge toon onmiddellijk een gesprek met de leidinggevenden, met de mensen die deze barre nonsens op de gevel hadden laten plaatsen en ze eiste dat de tekst stante pede zou worden verwijderd. Walgelijk vond ze het, disgusting; ze sprak ook nog een flink eind over de grens. Nou is het bij instituten als de Molenberg niet zo eenvoudig om de leidinggevenden meteen in beeld te krijgen, want er zal naar mijn mening sprake zijn van een zekere gelaagdheid. Er ontstond een beetje behoorlijk veel paniek omdat het personeel in dit geval niet direct wist wie hier nu weer verantwoordelijk voor was. Er was een attente medewerkster die dacht de zaak even te kunnen sussen door de boze mevrouw een heerlijk kopje koffie aan te bieden met daarbij als extra genoegdoening een lekker taartje van het huis.

Toen zat de boze mevrouw helemaal in de gordijnen.

‘Mij ook nog proberen te verdikken’ riep ze ‘en mijn zorgvuldig opgebouwde eetschema schaamteloos om zeep helpen met deze walgelijke eet-aansporing!’. Er ontstond daar ineens ook nog een geheel nieuw woord. De medewerksters van de Molenberg hapten naar lucht; de woedende mevrouw niet, die wilde niet (toe)happen.

Intussen hadden de mensen van de Molenberg toch de locatiemanager weten op te sporen die zich zoals een goed locatiemanager betaamt, met kordate stappen richting het rampgebied spoedde. Mevrouw, zei hij, het is fijn dat u zoveel belangstelling heeft voor onze Molenberg, dat waarderen wij ten zeerste. Wij willen open zijn naar de buitenwacht en willen goede contacten met buren en andere instellingen. Om dat als organisatie extra te benadrukken hebben wij de spreuk op muur gezet. En om het karakter van de streek te benadrukken hebben we dat in het dialect gedaan, in onze streektaal. In het Nederlands zou er staan ’kom eens langs’ maar in het dialect is dat dus ‘kom ’s an. Nu, die uitleg kwam aan.

Mevrouw begreep het.

Of de aangeboden koffie met taartje alsnog is genuttigd is niet bekend.

Torenwachter