Evenwicht

Evenwicht

Ja, beste toeristen, heel langzaam nadert het einde van de vakantie en tevens de mogelijkheid voor jullie hier enorm uit het dak te gaan. Ja zullen jullie zeggen, thuis kunnen we ook uit ons dak gaan, maar dat lijkt me toch een iets minder dak. En nu denken velen van jullie dat het hier altijd een dolle boel is; een stad van proosten, plezieren en ‘vertieren’, als dat laatste woord al bestaat. Dat hier niemand ooit in een boek kijkt en dat alle huiskamers ’s avonds worden omgebouwd tot mooie en bestendige polonaiseruimten.

Dat lijkt maar zo, maar dat is niet zo! Dat hadden jullie trouwens al kunnen merken door het aantal onderwijsmogelijkheden dat hier voorhanden is. Even een net woord gebruiken: voorhanden.

Wij hebben het deftige Marianum met een keur aan voortgezette onderwijsmogelijkheden. En dan hebben we in de beroepensfeer uitgebalanceerde opleidingen aan het Graafschap College, waar het niet alleen gaat om een hoog theoretisch gehalte, maar ook om hele praktische toepassingen, over beroepen dus waar de samenleving nu om vraagt.

Het is hier zo dat als de vakantieperiode eenmaal is afgelopen er honderden scholieren zich met een bijna niet te geloven enthousiasme, inzet en doorzettingsvermogen storten op de leerstof om zich die kennis zo snel mogelijk eigen te maken. De ouders kijken met tevreden ogen naar hun kinderen want zelf hebben ze ook zo gehandeld. Die kennisdrang, dat willen weten en willen kennen dat herkennen ze in hun eigen kinderen. Ja, zelf waren ze in hun tijd ook van die studiebollen en bollebozen en de kinderen hebben het dus niet van een vreemde!

En dan die intelligentie: gek dat die zo kreukloos aan het nageslacht wordt doorgegeven. Ja, Mien was vroeger eigenlijk veel te goed voor het basisonderwijs; die periode had ze wel kunnen overslaan. Zij had altijd zulke hoge cijfers dat ze op het laatst niet eens meer wist dat je ook zesjes en magere zeventjes kon scoren! En man Tim was ook een kei geweest in die tijd - eigenlijk nog steeds - en hij had misschien nog wat beter kunnen opletten, maar omdat hij eigenlijk alles toch al wist hoefde het dus niet per se. Laat Pim maar schuiven.

Nou, dit soort verhalen, beste toeristen, hoor ik steeds als hier de scholen weer beginnen, en dat is ook het moment dat de realiteitszin aan kracht toeneemt. Er is nog een in het oog vallende omstandigheid. De roemruchte Grolse Kermis start zo’n beetje op het moment dat de basisscholen hier ook beginnen. Dat is even een klein moment van aarzeling voor de scholieren, maar direct daarna storten alle scholieren zich met enthousiasme en zucht naar kennis op en in de boeken, om daar eerst tegen Kerst weer uit tevoorschijn te komen.

Er is hier een basisschool die bijna op het kermisterrein staat en ik meen dat die school ook volgende week maandag nog gesloten is. Daar zit ook wel een logische gedachte achter want het leidt onmiskenbaar toch af als je tijdens het rekenuurtje een half afgeschoten houten kermisvogel voorbij je tafeltje ziet zwieren.

Het is dus duidelijk, beste toeristen, dat we hier in de stad Grol te maken hebben met een complexe samenleving. Enerzijds zijn we een zingende en feestvierende bevolkingsgroep, maar anderzijds tevens een zeer serieuze gemeenschap die studie en werklust centraal stelt. Het is goed te weten dat het hier allemaal niet zo simpel is; we doen af en toe wel simpel maar we zijn het niet.

Volgend jaar zie ik jullie graag terug; er moet tenslotte wel geld op tafel komen, want van de wind alleen kunnen zelfs Grollenaren niet leven.

Torenwachter