Dankbaar

Zijn jullie soms ook licht allergisch voor het woord ‘dankbaarheid’? Ik ben het wel geweest. Ik maakte er zelfs grappen over.

Maar dankbaarheid is niet zijig. Sterker nog. Ik ben bang dat we allemaal vrouwtjes Piggelmee aan het worden zijn. Elke ochtend als ik mijn ogen opendoe slaak ik een zucht van verlichting dat ik wakker word in mijn eigen huisje. En niet in een omgekeerde Keulse pot. Maar lang zal dat niet meer duren als we zo doorgaan met het naar de verdommenis helpen van de planeet die we mogen lenen. Daarom probeer ik tegenwoordig zo veel mogelijk mijn daden bij mijn gedachten te voegen. Zo kwam het dat ik dit jaar precies één nachtje op vakantie ging.

Ik googelde “historische Stadtmitte”, vond een hotelletje op nog geen twee uurtjes rijden en wachtte op een dagje mooi weer. Toen ik bíjna een ons woog – dat wel natuurlijk - boekte ik een kamer, en afgelopen vrijdag ging ik dan Op Reis. Direct over de grens zette ik mijn telefoon uit. Mijn mindset ging op standje “tevreden”. Ik dronk koffie met een heerlijk vers croissantje op het terras van hotel Meijering in Vreden. Ik vervolgde mijn weg en ik passeerde bushokjes van echt oud vakwerk zoals in Zwitserland, cipressen zo mooi als in Zuid Frankrijk, en even voorbij Stadtlohn een ware haarspeldbocht waar je nota bene maar dertig kilometer per uur mocht rijden. Tijdens het tweede deel van mijn reis ervaarde ik binnen één uur alle traditionele vakantiegenoegens van de Deutsche Autobahn zoals daar zijn de Raststätte-Stopp, de Stau wegens Baustelle, en ten slotte de Volledige Wegafsluiting (volg de borden U) (dat kunnen de Duitsers, het mag gezegd worden).

Mijn tevredenheid werd beloond. Want na een schilderachtig weggetje door de prachtigste velden doemde uiteindelijk de Dom op van Billerbeck. Twee gotische torens waar de toren van onze basiliek een puntje aan mag zuigen, wezen mij de weg naar de Parkplatz hinter het Rathaus. Een half uurtje later zat ik op het terras aan mijn Schnitzel. 

De pomp op het marktpleintje klaterde als een bergbeekje. Links van mij was een ijssalon met vrolijk gekleurde parasols. Rechts van mij zat een chique echtpaar dat een verse vis in zoutkorst geserveerd kreeg, een belevenis op zich waar nog net geen hamer en beitel aan te pas kwamen. En tegenover mij dus de Dom, compleet met alle ornamenten die je van een beetje Dom mag verwachten. Na het eten stak ik er een kaarsje op voor Onze Lieve Heer, uit dankbaarheid voor al het moois om mij heen. Ik voelde me klein en nederig en ik vond het bijzonder dat ik in mijn eentje en in alle stilte dit machtige bouwwerk mocht ervaren. 

Toen verkende ik het dorp. Straatjes met middeleeuwse klinkers, bloembakken, een parkje rondom een andere kerk -koffie met Kuchen op het terrasje aldaar- , de bron van de Berkel onder een bruggetje, een galerie waar de schilderes zelf aan het werk was, een kringloopwinkel waar ik alle kopjes en schoteltjes wel had willen kopen, een straatje waar het markt was met op de hoek “das kleine Café” -koffie met Kuchen op het terras aldaar- en toen moest ik echt even gaan liggen. Dat snappen jullie vast wel.

De rest van de dag was net zo fijn en de verse broodjes van het ontbijt zaterdag waren de kers op de taart. 

Op de terugweg kwam het natuurlijk weer met bakken uit de hemel. Het was ook te mooi om waar te zijn. Maar…

Aanstaand weekend wordt het prachtig weer. We zien elkaar op de kermis!

mirjam@writeme.com