De hond is dood

De hond is dood. Dat gebeurt, doodgaan, ook bij honden.
De dierenarts heeft hem in laten slapen zoals dat heet. Het was een hondwaardige dood voor een onvoorwaardelijk vriendelijk dier.
Nou ja, soms was hij ook wel opportunistisch vriendelijk als het de kans op een smakelijk hapje vergrootte.

Het mooie van de hond was dat ie nooit achter de ellebogen was, geen ego had, geen onderscheid maakte tussen mensen, of het moest gebaseerd zijn op de kans op een hapje.
Allerlei zelfhulpgoeroe’s en vergelijkbare figuren zeggen vaak: je moet in het moment leven. Maar dat kunnen mensen helemaal niet, honden wel.

Het interesseerde de hond niet wie er regeert, noch in Den Haag, noch in Oost Gelre. En ook niet in Arnhem (ik ken trouwens bijna niemand die dat laatste wel interesseert).
De hond was niet geïnteresseerd in het klimaat op langere termijn, alleen op de wandelgeschiktheid van het weer op korte termijn.
Hij was niet geïnteresseerd in zwerfvuil - of ja, dat vond ie eigenlijk wel leuk, daarin verschilden we van mening. Maar het maakte hem niet uit of dat zwerfvuil van de Mac of de Plaatselijke Piet Patat was, als er nog maar wat smakelijks aan zat.
Het zou hem ook niets geïnteresseerd hebben dat ik voor deze column geen originelere titel wist te bedenken.

Eerst had ik nog weleens de neiging om te denken als het om andere honden ging: het is maar een hond. Maar daar ben ik op teruggekomen.
Het is juist wel een hond. Toch anders dan een goudvis, die ik overigens ook een viswaardig leven en einde gun. Het komt ongetwijfeld omdat honden veel op ons lijken. Daarom is ie niet als kadaver afgevoerd maar gecremeerd en krijgt zijn as een ereplaats.
Het is maar je hond, niet je kind, hoorde ik een paar keer. Klopt. Niemand, ook ik niet, beweert dat de impact vergelijkbaar is. En ik kan beide nu van dichtbij vergelijken.
Maar de aandacht voor de een gaat niet ten koste van de aandacht voor de ander.

Ik denk dat het wat gezelliger is geworden in de hemel nu. Ik zie een kroeg voor me met twee oudere heren aan de bar, een dame met horeca-ervaring achter de tap en een pubermeisje met een hond. En op het podium een akoestisch live-optreden van Tom Petty.

Ik zie dit voor me terwijl ik een broodje ham eet. Hypocriet, weemoedig om een hond maar tegelijkertijd van een dier eten dat ongetwijfeld een kloteleven heeft gehad.
Maar mensen zijn nu eenmaal hypocriet, ik ook, ik ben nu eenmaal geen hond.