Rot(s)dag

Het was weer blue Monday afgelopen maandag. Ik had er niet echt last van.
Of misschien toch wel, al was ik niet zozeer gedeprimeerd als wel cynisch.

Zo moest ik erg smuiken (van besmuikt lachen) om het nationaal burgerberaad klimaat. 175 geselecteerde burgers die mee mogen praten over klimaatbeleid. Op zich kan het voor een representatieve groep nodig zijn om juist te selecteren op variabelen, maar dan ga ik ervanuit dat ook qua klimaatvisie de samenstelling van de panels varieert van alarmisten tot ontkenners. In hoeverre geloven mensen dat het klimaat verandert, in hoeverre geloven ze dat dat door menselijke invloed komt.

Ik ben niet geselecteerd. Vanaf deze plek wil ik toch wat invloed uitoefenen: natuurlijk verandert het klimaat en natuurlijk is de menselijke invloed daarop groot. God had na vijf dagen op moeten houden met die schepping.
Ik had dus een cynische blauwe maandag, ook wat dit betreft. Net zoals mijn opmerking zojuist zal ook dat nationaal burgerberaad klimaat vrijwel niets uithalen en geen enkele serieuze invloed hebben op het beleid van de overheid.
Volgens mij is het net zo onzinnig als toen we op het Marianum als leerlingen de spreekbeurten van klasgenoten mochten beoordelen. Een spreekbeurt was een zes, de klas gaf dan een veel te hoge acht, en de docent compenseerde dat weer door een vier te geven. Cijfer: een zes.

Ik ben ook cynisch over dat staakt-het-vuren tussen Israël en Palestina. Hoe kunnen mensen zo naïef zijn om te denken dat dat standhoudt. Zolang aan beide kanten nog extremistische mafkezen invloed hebben, gaat het gegarandeerd weer mis. Al hoop ik natuurlijk dat ik het mis heb.
Dat hele Midden-Oosten. Het was niks, het is niks en het wordt niks. De geboortegrond van het jodendom, het christendom en de islam. Drie carnavalsclubs, maar dan zonder goeie grappen.

Er is daar geen gezamenlijke rots om op te bouwen. In Oost Gelre wel. De Groenlose broers Daan en Mats Rots hebben beiden gescoord afgelopen weekend, voor resp. Twente en Heracles, in/voor Enschede en Almelo. Weliswaar Twente, maar toch een beetje ons oosten. Het goeie oosten.
Twente is ook een beetje van ons omdat de serie Woeste Grond zo’n succes heeft. En terecht, eindelijk eens een Nederlandstalige (nou ja, een beetje) serie die ruikt naar zandpaden en sloten in plaats van naar bordkarton en designkeukens.

Jammer dat Caroline van der Plas, toch nog steeds relatief populair in het goeie oosten, zich zo opwond over de vergelijking van een boerenprotest met de NSB.
Lien, het is fictie, het is de uitspraak van een karakter. Je lijkt wel zo’n verschrikkelijke sensitivity reader. Nogmaals: in fictie mag alles. Zonder voorbehoud: alles.
En op veel andere plekken ook.