Niksen
OpinieIn de vakantie is er eindelijk tijd voor echt belangrijke zaken. Bevrijd van het keurslijf van de dagelijkse beslommeringen, komt er ruimte voor dingen die het leven niet alleen de moeite waard maken, maar simpelweg onmisbaar zijn: lezen, nadenken en niksen.
Er liggen juweeltjes op me te wachten. Liever vandaag dan morgen begin ik aan Oroppa van Safae el Khannoussi. Het boek schijnt een van de overweldigendste debuutromans in jaren te zijn. En mijn broertje wil liever gisteren dan vandaag weten wat ik van zijn nieuwe lievelingsboek Alkibiades van Ilja Leonard Pfeijffer vind. Dat wil ik ‘m graag vertellen. Maar dat kan pas over duizend pagina’s.
Ook wil ik nadenken. Bijvoorbeeld over mijn plek als stukjesschrijver. Moet ik meer over Oost Gelre schrijven? Hoe val ik niet in herhaling maar schrijf ik wel over de zaken die me aan het hart gaan? Is het handig wat stukjes in reserve te hebben, zodat een deadline niet altijd als het zwaard van Damocles voelt? Stukjes over onderwerpen dus die niet per se aan de dagelijkse actualiteit gebonden zijn maar wel actueel zijn. Over hoe lamlendigheid en verwendheid leiden tot fascisme bijvoorbeeld. Of over de noodzaak succes te herdefiniëren. Dat we mensen die veel geld hebben te gemakkelijk succesvol noemen, terwijl deze vorm van succes vooral met geluk te maken heeft. (Onderzoek laat dat zien. Don’t shoot the messenger). Maar dat het deze geluksvogels zijn die macht kopen, die boven de wet staan en wiens wil ook vaak wet wordt. Het zijn de rijken die over lijken gaan en samenlevingen te gronde richten. Dat het dus zaak is rijkaards met argwaan te bekijken, niet met bewondering. Maar ja, hoe moet je succes dan wel definiëren? En hoe schrijf je daar een goed stukje over? Daar moet ik over nadenken.
En er moet dus genikst worden. Want dat niksen belangrijk is, staat buiten kijf. Alleen zijn met je gedachten is de sleutel tot een gezond leven. Het geeft je hersenen de rust die ze nodig hebben om de stress kwijt te raken, om alles wat je meemaakt te laten bezinken. Verveling is bovendien de basis voor creativiteit en geeft inzichten die je leven een belangrijke wending kunnen geven. Maar de rust vinden om me te vervelen is nog helemaal niet zo gemakkelijk. Hoe staar ik uit het raam of pak ik een boek zonder me schuldig te voelen over klusjes die er nog liggen? En hoe zorg ik ervoor dat ik niet ieder moment van verveling wil opvullen met afleiding; dat ik niet direct op zoek ga naar brekend nieuws of grappige filmpjes?
Dit stukje is in ieder geval af. Die druk is alvast van de ketel. Maar wat nu? Om mezelf opnieuw te leren niksen heb ik nog vijf weken. Op tafel liggen twee boeken en een mobiel. Ik ben benieuwd.
Misschien is dat het: succes is het niksen niet verleren.
