Prima Oost Gelre

Mijn alter ego was bij het bloemencorso Lichtenvoorde, het op-één-na grootste corso ter wereld volgens niet-onafhankelijke bronnen. Hoe dan ook, het was weer prachtig, een wonderlijke optocht van bloemen, wagens en mensen. Creaties die de grens tussen ambacht en kunst doen vervagen. Het was mooi weer tijdens de uren die ertoe deden. Het publiek genoot van de vruchten van al het werk van de ontwerpers en de bouwers, van de mensen voor wie kontjes kniepen nog folklore zonder bijsmaak is. Ook omdat dahlia’s zowel vrouwelijke als mannelijke geslachtskenmerken hebben. Ik ben niet echt ingevoerd in het seksleven van dahlia’s, maar het scheelt een hoop gezeur dat je dan altijd tegelijk hoofdpijn hebt.

Maar genoeg biologie. Maandag was er veel wind, geen Grolse, maar een echt vervelende. Zoveel zelfs, dat de rondgang op maandagochtend werd afgeblazen. Jammer, maar het weer is net oom Donald: onvoorspelbaar en altijd kans op code oranje.

Ik was bij meer Oost Gelrese cultuur afgelopen weekend. In het Nationaal Museum Tachtigjarige Oorlog (NMTO) was de opening van een wisseltentoonstelling over het kerkgebouw zelf. Fascinerend hoe één gebouw door de eeuwen heen steeds van geloof wisselde. Katholiek, protestants, dan weer katholiek, etc. Op mijn katholieke lagere school hadden ze ons met godsdienst moeten leren: protestanten waren boze mensen met kwasten en witte verf. Alles moest wit. Alle beelden moesten weg.

Maar ik hou van kerken. Als gebouw, als plek. Als museum. De combi zoals in NMTO is mooi. Het is er koel maar niet koud. Onthaastend. Je loopt er niet, je dwaalt.
Je vergeet de Spaanse inquisitie en het Hollandse misbruik als het je zelf niet overkwam. Hoewel ik toen in Rolduc in Kerkrade nog iets meende te voelen. ’s Avonds, in de gangen. Een echo van iets. Maar ’s morgens was het weer licht en over. En het ontbijtbuffet was prima. Het vroegere seminarie is nu een hotel en het enige jonge vlees waar mensen zich nog aan vergrijpen is ham, salami of kipfilet.

Prima dus. Wat een woord. Oorspronkelijk Italiaans, katholiek van klank, universeel van toepassing. Prima weer. Prima tentoonstelling. Prima buffet. Prima column, misschien. Het is een woord dat alles net genoeg waarde geeft om verder te kunnen. Niet uitbundig, niet zuur. Gewoon: prima.

En zo was het weekend van uw dienaar Frank. Een bloemencorso, een museumkerk, een windvlaag, een buffet. Oost Gelre in al haar schakeringen. Van kontjes tot kwasten. Van wind tot wit. En alles was ... prima.