Dat wel
OpinieDat wel
In aanloop naar de verkiezingen was uw reporter afgelopen zaterdag aanwezig bij een vergadering van een geheel nieuw opgerichte partij, de KHS (Kan Het een beetje Sneller).
Kijkt u hier de reportage terug.
Het beeld is donker. Als het beeld wat lichter wordt zien we een dorpsstraat, met in de tuintjes de chrysanten keurig gerangschikt op kleur. Op de achtergrond klinkt pianomuziek.
De muziek wordt zachter. Uw reporter loopt één van de voortuinen in en drukt op de bel. “Dag meneer de reporter,” horen we de dame zeggen die de deur opent. “Dag mevrouw Voorthuyzen, wat een weer hè?” “Zegt u dat wel meneer. Zet u uw paraplu maar in deze bak.”
Ze lopen naar de woonkamer en nemen plaats rond de tafel. Meneer Voorthuyzen opent de vergadering. “Welkom, meneer de reporter. Welkom ook Meneer en Mevrouw van Zwieten, Meneer Nooitgedagt, Oma de Bruin, Mevrouw Voorthuyzen en mijzelve. Welkom op deze Eerste Zaterdag van de maand waarop wij als KHS er zorg voor proberen te dragen dat de wereldproblematiek sneller wordt opgelost. Kijk er ‘es even hier, meneer de reporter. Trump, Poetin en Netanyahu weten heel goed wat ze willen: Hebben en moorden. Maar dat zeggen ze niet hardop. Ze draaien met mooie woorden om de hete brij heen. Zeggen dat ze vrede willen. Maar onderhand, niewaar?
Onze actiepuntenlijst wordt aangevoerd door het bellen van deze drie wereldleiders. Dat doet Remco, de kleinzoon van Oma de Bruin, die heeft op de hogeschool hiero gezeten, die kan dat prima. “We zijn het beu dat U aldoor vredesbesprekingen zit te houden. Wij vinden dat maar zonde van de tijd. Kunt u niet een beetje opschieten met het inpikken, moorden en uitroeien? Het komt er toch wel van.” Zulks zegt hij dan tegen de wereldleiders
Bovendien hebben wij voor het uitroeien van het Néderlandse volk …”
Met grote ogen kijkt de reporter hem aan.
“Ja dat hoort u goed. En zegt u nou zelf meneer de reporter. Dat schiet toch ook niet op zo? Het begin is er. Steeds meer mensen hebben wapens inmiddels. Maar ook dát duurt maar en het duurt maar. Dus, voor het uitroeien van het Nederlandse volk zelf hebben wij Mevrouw Pullens van Pullens Brood en Banket uit de Schoolstraat bereid gevonden om 9 mm- pistolen te verkopen aan de wat rijpere jeugd. Ze vinden gretig aftrek moet ik zeggen, vooral sinds ze er een fatbike cadeau bij geeft. Voor de allerkleinsten levert ze handzame zogenaamde ‘kolibri’-pistooltjes, als gadget in de zakjes schepsnoep. Ook glutenvrij, suikervrij en in halal-variant te verkrijgen.”
“Wat een vondst,” zegt meneer Van Zwieten. “Gewoon iedereen elkaar laten vermoorden. Wat handig. Misschien kan dat ook wel met voetbalsupporters? Dan is die ellende ook eens afgelopen.”
“Hè, wat zal het lekker rustig worden,” gaat mevrouw van Zwieten verder. “Overal weer ruimte. Woningen genoeg, de zorg niet meer overbelast… Denk je ook eens in wat het scheelt aan CO2-uitstoot.”
Uw reporter ziet een beetje witjes rond zijn neus inmiddels. “En u vergadert ehm… 1 keer in de maand, is dat niet weinig, met de verkiezingen voor de deur?” “Kijk jochie,” zegt meneer Voorthuyzen. “We hebben één partijpunt, dus vergaderen is overbodig. En wie weet of wij zelf nog in leven zijn hè, op 29 oktober. Dat is nog maar de vraag als het zo doorgaat. Maar dan is er tenminste duidelijkheid, begrijp je wel?”
Na de vergadering loopt uw reporter naar buiten. Hij blijft even staan, kijkt naar boven en schudt zijn hoofd.
Dan herpakt hij zich. Hij haalt diep adem en zegt “Maar deze partij is wel eerlijk. Dat wel.”
We zien hem de straat uitlopen. Langzaam wordt het beeld donkerder. De muziek klinkt nog even door.
Heel even nog.
