Zeg ‘ns ja
OpinieNatuurlijk kreeg ik spijt. Maar ik voelde me gevleid dat mijn collega’s me vroegen. Bovendien vond mijn psycholoog dat ik me niet moet laten leiden door m’n angsten. Belangrijker: mijn vrouw vond dat ook. De reis naar Londen waar eindexamenleerlingen de basis voor hun eindwerkstuk gingen leggen, zou bovendien pas over een half jaar plaatsvinden. Wie dan leeft, wie dan zorgt. Dus voordat ik er erg in had, zei ik ja.
Het werd een half jaar later, ik leefde, dus kon het zorgen beginnen. Ik reis graag. In m’n hoofd. Dwalend door de soms grauwe dan weer kleurrijke steegjes van eindeloze gedachten. Daar heb ik geen vliegtuig of trein voor nodig. Maar wat had ik in Londen te zoeken? In een IKEA begon het me immers altijd al te duizelen, laat staan in een metropool. De drukte, de gebouwen, het lawaai, het zou me bij de keel grijpen. De massaliteit en anonimiteit van de stad maakt me treurig en bang. Zoveel mensen met hun eigen sores, eigen geheimen, eigen onzinnige haast. Nergens is leegte zo voelbaar als in een volle stad en tussen de eeuwenoude gebouwen is nergens de eeuwige tijdelijkheid van een mensenleven zo zichtbaar.
Toch moest ik eraan geloven. De spanning van een reis slaat steevast op mijn lichaam, dus met pukkels op mijn armen, vreemde krampen in mijn darmen en een kriebel in mijn keel stapte ik, samen met collega’s en leerlingen, in de trein. Eenmaal onderweg vloeide de spanning snel weg uit mijn lichaam. Richting Calais werd gelachen, onder het kanaal werd gekaart en toen we, na vier uurtjes in hartje Londen en in een andere tijdzone uitstapten, had ik zowaar zin in de week.
Terecht. Londen bleek geen anonieme stad maar een kleurrijk mozaïek van tegen elkaar gebouwde dorpen met ieder hun eigen identiteit en uitstraling. De mensen waren vriendelijk en open en de metro was Scotty die je binnen een half uurtje van wereld naar wereld beamde. Ik zag onverwachte kanten van collega’s die me verrasten en verwonderden en van leerlingen die floreerden tijdens stedelijke avonturen. Ze betraden toevallig heilige muzikale grond of spraken de eerste zanger van een legendarische band. Anderen tartten de beveiliging van grote stadions en de beveiligers van het hostel. Sommigen vertelden grappige en aangrijpende verhalen. En er werd echt geluisterd.
Zo werd er in vijf dagen Londen meer geleerd en meegemaakt dan in een maand school. Niet alleen door de leerlingen. Londen had me opgeschud. Het was gelukt mezelf een klein beetje los te laten. En terwijl ik mijn vrouw en kinderen knuffels en cadeautjes gaf, was ik zielsgelukkig dat ik ook kon terugkeren naar de veiligheid van huis, warmtepomp en gezin. Maar het was wel goed geweest. Het leven is een slechte leermeester en we zijn allen hardleers dus als een volgend tripje zich aandient, krijg ik vast weer vlekken voor m’n ogen. Maar ik weet wel wat me te doen staat. Zeg ‘ns ja.
