Domrechts, domlinks en slimmidden

Er komen volgens lokale en regionale media 150 statushouders naar Beusink in Lievelde. Of dat gezinnen zijn, nareizigers - voor veel mensen is het één pot nat. Maar in één pot nat zitten allerlei smaken, net zoals in groentesoep.

Tijdelijk, zo is gezegd. Maar het voelt als een voldongen feit. De (gemeentelijke) overheid heeft het geregeld. Die luistert niet naar het volk, roept men dan. Natuurlijk is die overheid indirect gekozen, maar dat zou een nuancering zijn. Brrr.

Op de socials van de Groenlose Gids en de Elna barstte het los. De voorspelbare polarisatie. Aan de ene kant afwijzende reacties, vaak grof, soms ronduit racistisch. Aan de andere kant warme welkoms, niet zelden naïef. Tussen die uitersten verschijnen af en toe genuanceerde teksten. Maar die zijn saai. Want nuance verkoopt niet. Nuance is geen klikmagneet. Nuance is geen hit.

En over hits gesproken: de landelijke discussie sluit mooi aan op Beusink-gate, in de vorm van twee nummers. Aan de ene kant het lompe Nee nee nee AZC - een hardcore anthem van gebroken veteranen en borrelpraatbrigade. Hard, bot, grof. Maar niet per se discriminerend. Volgens Mark Koster - een naam waarin wijsheid schuilt - valt het onder de vrijheid van meningsuiting. En daar valt wat voor te zeggen. Je hoeft het niet mooi te vinden om het te verdedigen.

Aan de andere kant het moraliserende Vrijheid, gelijkheid, zusterschap van Sophie Straat. Een nummer dat wil deugen, maar vooral deugt in subsidiekringen. Tenenkrommende aanstellerij, als je het mij vraagt. En dat mag ik vinden. Want ik ben zo vreselijk genuanceerd.

Ik kan niet kiezen tussen de stompzinnige simplificatie van de tegenstanders en de even stompzinnige simplificatie van de voorstanders. Zowel rond de exotische kampeerboerderijbewoners als rond de Spotify-strijd tussen domrechts en domlinks. Want het is niet alleen maar een probleem. En het is net zomin alleen maar een verrijking. Het is complex. Het is menselijk. Het is ongemakkelijk.

En dus blijf ik zitten met mijn nuance. Niet als lafheid, maar als luxe. Want in een tijd waarin iedereen schreeuwt, is fluisteren een daad van verzet.

Laat ik positief genuanceerd eindigen: beide kanten hebben sterke punten. Een ook zwakke. Vind ik qua eigen mening als je het mij persoonlijk vraagt op de man af.