Liefde is...
OpinieMisschien was het de liefde tussen twee tieners. Een kalverliefde. Gespannen was hij naar de winkel gegaan. Zou ze het mooi vinden? Durfde hij het wel? Ze zou hem uitlachen. ‘Doe normaal, gek! We hebben één keer gezoend. En daar blijft het nu zeker bij!’. Maar dat zei ze niet. Toen hij het haar gaf, bloosde ze. Hij sloeg verlegen zijn ogen neer.
Of misschien was het omdat ze zichzelf de liefde moest aanleren. Als tweede taal. Omdat het niet met de paplepel ingegoten was. Omdat huis geen thuis was. Liefdeloos. Omdat haar altijd was verteld dat ze niets voorstelde en dat ze dat ook geloofde. Haar spiegelbeeld had ze altijd gehaat. Maar daar was ze nu klaar mee. Ze ging zelf dan maar doen wat haar ouders niet konden: van haar houden. Dat zou lukken. Dat móest lukken.
Of was het juist omdat iemand wél van haar hield? Een trotse moeder. Niet omdat ze iets geweldigs had gedaan. Nee gewoon, omdat ze moeder en dochter waren. Om die onbreekbare band te bevestigen. Om die liefde niet alleen maar impliciet te laten zijn. Dat ze niet alleen maar af en toe ‘je weet toch dat ik van je hou’ fluisterde maar dat ze het zo vaak mogelijk van de daken schreeuwde. En het haar hiermee weer eens wilde laten weten.
Of omdat wat ooit als onenightstand begon, nu doorontwikkeld was. Ze werden friends with benefits, ze twarrelden wat, werden scharrels, kwarrels zelfs en later eventuela’s. En nu waren ze na een kortstondige prela-periode echt in de rela-fase beland. En dit was de bevestiging daarvan. Dat er altijd al wel liefde was geweest maar een van beiden een eeuwigheid nodig had om dat in te zien maar uiteindelijk hiermee op de proppen kwam.
Of waren ze best friends forever? Dat ze wisten dat in vriendschap zuivere liefde school. Omdat er geen bijbedoelingen waren. Nooit. En dat ze er waren voor elkaar. Juist als er weer eens een verliefdheid was gedoofd, een verkering gestrand of een scheiding uitgesproken.
Waarom ze het goudkleurige kettinkje met de ‘love’-hanger ook droeg, het raakte zoek. Waar ze ook zocht, ze vond het niet. Misschien miste ze het voor het eerst tijdens de buutavond afgelopen zaterdag. Of misschien was het al eerder verdwenen onder de vers gevallen sneeuw.
Maar nu is het terecht. Een dansmarietje, mijn dansmarietje, vond het buiten tussen City Lido en de basiliek na haar optreden. De liefde ging vast niet verloren met het kettinkje. Maar dat het kleinood weer gevonden is, is wel mooi meegenomen.
Of werd het toch woedend weggesmeten? Dan aanvaardt mijn dochter haar vondst met liefde.
