Olympische gedachte
OpinieNog een weekje tot de Winterspelen in Milaan. De Nederlandse schaatsers rijden ongetwijfeld voor spek en bonen mee. Een Amerikaan en een Noor zullen hen te snel af zijn.
Precies 90 jaar voor de openingsceremonie begonnen in Garmisch-Partenkirchen de nazi-Winterspelen van Adolf Hitler. Drie jaar eerder had hij geprobeerd met de financiële steun van Duitse miljardairs aan de macht te komen. Om die steun te krijgen had hij hen het einde van de democratie beloofd zodat niets ongebreidelde zelfverrijking in de weg zou staan. Geld is macht; macht is geld.
Dat was gelukt. Met wat simpele trucjes had hij de democratie vermoord. Nu was hij was de Leider, omringd met ja-knikkers en miljardairs. Om zijn leiderschap kracht bij te zetten moesten de Spelen tot de verbeelding spreken, een visueel spektakel om je vingers bij af te likken. De Winterspelen waren de generale repetitie; de Zomerspelen later dat jaar, het hoogtepunt. Het moest een eerbetoon worden aan Duitsland, en een ode aan hem, de grootste Leider ooit. Ook de oprichter van het IOC was fan. Hij stuurde de dictator een brief waarin hij hem complimenteerde met zijn leiderschap en hem bedankte voor alles wat hij voor de Olympische gedachte en voor de mensheid betekende.
Natuurlijk waren er landen die twijfelden over hun deelname. Moesten ze wel gaan? Dat racisme en fascisme was toch eigenlijk niet goed? En die oorlogsdreiging? Amerika en Nederland overwogen een boycot maar wilden het uiteindelijk niet politiek maken. Alleen individuele sporters als bokser Ben Bril zagen het aankomen en vonden het moreel onverantwoord te figureren in de Hitler-show.
Sowieso had Hitler weinig te duchten. In eigen land bouwde hij aan een persoonlijkheidscultus en voor wie niet mee marcheerde had hij zijn knokploeg op straat. Leiders van andere landen smeerden hem stroop om de mond. Ze wilden meedenken met wat hij nodig zei te hebben. Hij deed alsof hij meewerkte maar lachte hen stiekem uit. Alsof ze hem, de man die Duitsland weer groot maakte, konden temmen.
Het is lang geleden. En we hebben ervan geleerd. Als narcistische dictators ter meerdere eer en glorie van zichzelf van een sportevenement hun speeltje maken, gaan de alarmbellen overal rinkelen. Landen zullen massaal het evenement boycotten, omdat je anders de dictator legitimeert. En dat willen we nooit meer.
Met die geruststellende gedachte kunnen we ons opmaken voor een heerlijk sportjaar. In Garmisch-Partenkirchen wonnen we niks. Maar met de schaatsters, de shorttrackers en een sleetjerijdster met een doodswens worden we in Milaan gewoon zesde op de medaillespiegel. Na de Winterspelen is er in de zomer ook nog het WK voetbal in Amerika. O ja, en over twee jaar alweer de Zomerspelen in Los Angeles. Wat een spektakel; wat een sportgeluk.
