Als de lente komt

Ik was en ben nog steeds ondergedompeld in het carnaval.
Dit is toch wel het echte leven.
Het zogenaamde echte leven en de echte wereld die draaien wel door.
Op zulke dagen krijg je er niet zo heel veel van mee.

Ik begreep nog wel dat een beoogd staatssecretaris alweer is afgevoerd omdat ze haar cv had opgeleukt. Hoe kun je niet snappen dat alles nagetrokken kan worden. Den Haag is meer theater dan carnaval, en onbedoelder.

Ik kwam bij een van Oost Gelrese carnavalslocaties een Amsterdammer tegen die bijna verbaasd reageerde hoe het zo druk kon zijn dagenlang zonder dat er iets te bespeuren viel van agressie.

Ik zei dat dat komt omdat Achterhoekers nu eenmaal wat beschaafder zijn (rekenkundig gemiddeld) dan Amsterdammers én natuurlijk ook doordat wij een beter gemeentebestuur hebben. In de Stopera in Amsterdam zetelt de narrigste carnavalsclub van Nederland; probleem is dat Femke, Zita, Rutger en de rest van Kraom 020 het niet doorhebben.

En als je me niet gelooft, kijk even op de site van Park & Switch en je hoeft nooit meer naar een buutavond. En installateur: succes met de cv-ketel voorin je elektrische bakfiets. Kleine troost: de deelname is laag dus ook dit idee kan binnenkort gearchiveerd worden in de al behoorlijk dikke map Luchtfietserij.

Intussen heb ik ook nog heel wat meegekregen van de Olympische Winterspelen. Heerlijk om te lezen dat gezeur over Jutta Leerdam. Dat ze volgens sommige zure niemanden op het nu al dode digitale theekransje BlueSky afstand zou moeten nemen van haar foute vriend. De meeste mensen interesseert het alleen hoe hard ze schaatst.

Ik duik zo weer onder in de echte wereld.
Ik probeer mijn stem te sparen zodat ik er nog een over heb voor 18 maart.
Ik weet nog niet op wie ik stem, al wel op wie ik niet stem.
Maar dat zeg ik niet.

Alaaf.

(De titel is ter bestrijding van het zwarte gat.)