Big in Japan

Big in Japan

Die tijdsverschillen tussen de WK-wedstrijdlocaties en mijn tv-locatie vind ik wel wat hebben. Door mensen bedachte tijdzones, met als referentie Greenwich omdat Londen destijds de hoofdstad van de wereld was. Er is altijd wel ergens een zonnige dag met soms zelfs een aantrekkelijke voetbalwedstrijd.
Nog vrolijker word ik van de analyses. Zo’n Youri Mulder met een serieus en bedenkelijk gezicht die doet (en waarschijnlijk zelf ook denkt) dat hij iets wetenschappelijks aan het analyseren is.

En nog vrolijker werd ik van Rafael van der Vaart die zei dat Japanners zoveel op elkaar lijken, waarna allerlei hysterici weer begonnen te roepen over discriminatie. In mijn ogen lijken Japanners ook meer op elkaar dan witte/blanke/rossige Europeanen. Dat is niet omdat ik racistisch ben, nee, ik ben slachtoffer van wat psychologen noemen het cross-race-effect. Als je opgroeit in Europa, leert je brein om te focussen op specifieke kenmerken die binnen Europa sterk variëren (zoals oogkleur en haarkleur). Wanneer je vervolgens naar een groep mensen kijkt met een andere etniciteit, zoekt je brein automatisch naar diezelfde vertrouwde kenmerken. Omdat Japanners vrijwel allemaal donker haar en donkere ogen hebben, signaleert je brein overeenkomst. Je mist de subtiele details. Dat heb ik niet van mezelf, maar van Co (jeweetwel, die van Pilot).
Afijn, oud-kamper Rafael heeft excuus aangeboden om van het gezeik af te zijn.

De kijkcijfers zijn door die tijdsverschillen gemiddeld wel wat lager dan bij een WK in Europa, je weet wel: dat continent waar die inheemsen zo’n gevarieerde haarkleur hebben. Vooral als de wedstrijden gespeeld worden als het hier nacht is en ook nog eens tussen twee kleine voetballanden in Verweggië. De door Trumphaters uitgeroepen boycot blijkt van weinig invloed te zijn, en waarom zou het ook. Ik vind Donald een rare, soms nare en vaak onvoorspelbare man. Maar als ik voetbal kijk, kan me dat geen bal schelen.

Normaal kan voetbal zelf me geen bal schelen, maar die sfeer rond de EK en WK steekt me toch altijd weer aan. En over een paar jaar wordt het nog leuker als Oost Gelrenaar (Grollenaar, maar ik schrijf voor twee kranten) Mats Rots meedoet, en in de finale in de laatste minuut van de verlenging Nederland Europees kampioen maakt. En twee jaar later in de laatste minuut van de reguliere speeltijd vanuit een onmogelijke positie gelijkmaakt zodat Nederland kans maakt om ook wereldkampioen te worden.

En toen werd ik wakker. Als ik weggedommeld ben, heb ik altijd trek. Helaas staat er alleen maar sushi in de koelkast. Slappe Japanse liflaf. Ik wil stamppot. Gelukkig wel een mooi nummer over Japan op de radio, gemaakt door een Duitse band. Die speelden destijds ook al onder een hoedje.