Gordiaanse knoop

Medezeggenschapsraden vond ik saai; ik heb er altijd vriendelijk voor bedankt. Informeel praten over interessante onderwerpen doe ik graag, maar eindeloos soebatten over ditjes of nøhlen over datjes maakt me onrustig. Maar ik moest me maar eens inzetten voor een andere school dan de mijne, vond mijn vrouw. Dus trad ik toe tot de MR van de basisschool van mijn kinderen. Dat bleek interessanter dan gedacht. 

Voor een actieve rol in hét vergadermekka, de politiek, ben ik niet geschikt. Onze nieuwe wethouders zijn dat zeker wel. Als je per se wat te woken wil hebben kun je de vier witte mannen van middelbare leeftijd weinig divers noemen maar ze nemen wel een karrenvracht aan bestuurlijke ervaring mee. En als het motto van het coalitieprogramma, Lief met lef, betekent dat het nieuwe college lief is voor inwoners van Oost Gelre die wel wat bestuurlijke liefde kunnen gebruiken en het lef heeft niet te zwichten voor de wensen van bewoners die zich wat meer gelijk wanen dan anderen, gaat onze gemeente mooie jaren tegemoet.

En wat is weinig divers? Er zit een hele lagereschoolcarrière (basisschool voor de 50-minners) tussen de jongsten (Jurgen en Arjen, 56) en de oudste (Theo, 63). Veel. Maar nog minder dan het aantal jaren dat een van de basisscholen in Groenlo al stilstaat en in onzekerheid leeft over de toekomst. Twee maanden geleden was er zekerheid dat ze samengingen met een andere school. In een spiksplinternieuw gebouw. Prachtig. Maar belofte maakt kennelijk geen schuld. Bovendien creëerde de haperende overgang naar een andere scholengroep plotseling een probleem voor alle scholen. Daar moest een gemeenschappelijke MR-vergadering aan gewijd worden. En die werd niet saai. 

En niet fraai.

Eerst werd er zorgvuldig om de hete brij heen gedraaid. Maar omdat ouders in een MR niet bang hoeven te zijn voor een wespennest van belangen en dus vrij kunnen doorvragen, werd langzamerhand duidelijk hoe halve waarheden, het afschuiven van verantwoordelijkheid en stilzwijgen de passie en bevlogenheid verdrongen hadden. Achterkamertjes en onverenigbare beloftes hadden geleid tot een impasse waarbij de stikstofcrisis kinderspel leek. 

Groenlo moet snel van het basisschoolslot. Dus nu moet de middelste wethouder (Richard, 57) deze Gordiaanse knoop ontwarren. Misschien lukt het hem alle partijen op één lijn te krijgen. Het zou een wonder zijn, maar wie weet kan het als er genoeg liefde is voor alle kinderen, nu en in de toekomst, en genoeg lef om iedereen met een eigen waarheid in de spiegel te laten kijken. En als het moet, hakt ie die knoop maar door. Iemand moet het doen.

Best leuk werk lijkt me dat trouwens. Misschien toch eens de politiek overwegen. Qua profiel past het prima.