Terras
OpinieTerras
Op het terrasje aan de linkerkant van de weg net voor de grens, na Rekken. Boven de dertig graden.
Nee, hij heeft geen lunchkaart, maar waar heb ik zin in? “O, een uitsmijter kan zeker. Dat komt helemaal voor elkaar”. Zestien geef ik hem, zeventien hooguit. Ik sta sinds een paar dagen op standje vakantie. Vandaag vind ik alles fijn, ik lust alles en ik geniet van de prachtige verse bloemen in de trendy ‘jaren zeventig’- vaasjes.
Naast mij zit een jong stel, begin dertig, wandelaars. Stevig schoeisel. Geen mobiel. Studie waarschijnlijk klaar, huis net gekocht, Bever Zwerfsport geplunderd en volgend jaar een half jaar wandelen in Vietnam.
Vier mannen komen langzaam slingerend aanfietsen. Duidelijk gepensioneerd. Duidelijk een vrienden-fietsclubje. Stoere verhalen over het zeilweekend in Lemmer dat net voorbij is. Als de fietsen op slot staan en de helmen er losjes bovenop liggen zoeken ze een tafeltje in de schaduw.
Of ze een kleine of grote cappuccino willen vraagt de jonge ober. “Middel mag dat ook?” “Hebt jullie ook toarte?” “Met slagroom?” Het antwoord komt direct: “Wilt u dan wellicht ook een middelgrote portie slagroom?” De mannen bulderen het uit. “Dat hej good jungsken!”
De toon is gezet en de mannen gaan nu grapjes maken met hun blikken schuin op mij en het jonge stel gericht. We lachen gezellig mee.
Een stel nadert op de fiets. Chique en vele malen te warm gekleed. Zij in een strakke witte jeans waar ik het zelfs nog warm van krijg. Zij: “Die kleine paadjes, daar krijg ik evenwicht stoornis van. Jij zou een route uitzoeken met fatsoenlijk geasfalteerde weggetjes. Van dat grind kan eventueel ook nog wel. Maar die zandpaadjes van tien centimeter breed daar val ik constant bijna om. Nou, volgens mij is dit geen echte cappuccino. Proef jij dan. Vind jij dit echte cappuccino?”
Het mannetje met het electrokarretje van de post stopt voor het terras. “Hef ow vriend vakantie?” vraagt het wielerviertal. “Normoal zit der zo’n ander mannetje op ow karretje.” Nee, dit is wel zijn wijk. “De mensen van de andere wijken mag ik niet kennen,” knipoogt hij. “Concurrentiebeding,” grapt de chique dame. Iedereen lacht.
Inmiddels is er nog een stel aan een tafeltje gaan zitten. Het normaalste stel dat ik ooit heb gezien. Met het normaalste hondje dat ik ooit heb gezien. “Moeder heeft gebeld.” Hij: “Acht punt dertig.” “Heeft ze om half negen gebeld? Hoe kun jij dat nou weer zien op de jouwe.” “Kilometer. Hebben we gefietst.” “…….Nou ik krijg geen gehoor… he verdorie… ---O, Ja mam? ----- Zit er nog wel peristaltiek in de darmen dan? --- O dat toch wel? ----- Nee fietsen. Zal ik doen. Nou het is me een ziekenboeg daaro zeg. De ene moet naar de tandarts, de ander moet naar de osteopaat en Sam heeft nog steeds geen trouwjurk.”
“Dee hund hef un mooi kupken” zegt een wielermaat. “Joa dat hef e.” “O wacht ik heb altijd snoepjes in mijn fietstas.” De jongen van het jonge stel: “Oh snoepjes, dat lust ik ook wel.” “Veur de hund. Ik pak er twee.” De ogen van het hele terras volgen hem nu naar zijn fietstas. “Ik heb altijd twee soorten.” Komt terug met twee pakjes. “Kiek de gele bunt met kip en dee andere bunt met vis.” “Nou,” zegt de chique dame. “Doe mij maar surf en turf, toch?” Eén van de wielermaten: “Heb ie ok vegan?” De jongen van het jonge stel: “Mag ik de ingrediëntenlijst even zien, ik ben allergisch voor gentiaan.”
“En toch is dit geen echte cappuccino.”
Mijn vakantie kan nu al niet meer stuk. Ik wens jullie een fijne zomer!
