99,6 procent
OpinieAugustus 1999. Drie vrienden togen vanuit de Achterhoek richting het noorden van Frankrijk. Vrij van geest en verplichtingen willen ze getuige zijn van een uniek verschijnsel dat een dag later plaatsvindt. Uit de speakers van hun brakke cd-speler in hun oude barrel klinken onderweg de Smashing Pumpkims, Fatal Flowers en Faith no More (het eerste album natuurlijk, met Chuck Mosley). De cd’tjes zelf zullen ook nog van pas komen.
Dat de jonge mannen bereid zijn uren te rijden om het verschijnsel, waarvan het hoogtepunt amper twee minuutjes duurt, te aanschouwen, is geen wonder. Ze hadden in de jaren ervoor vele nachtelijke uren in een weiland in de Franse Pyreneeën doorgebracht. Liggend op hun rug lurkten ze dan tevreden aan hun opgepluste sigaretten van vijf vloeitjes. Ze filosofeerden er over het leven terwijl ze staarden naar het firmament, dat, vrij van lichtvervuiling, met zijn oneindigheid en lichtgevende Melkweg tot menselijke nederigheid dwong. Een volledige zonsverduistering, een hemels wonder, op een paar uurtjes rijden, is voor de mannen dan ook een absolute buitenkans.
Natuurlijk hadden ze ook in Nederland kunnen blijven waar 90 procent van de zon zou verdwijnen achter de maan. Leuk hoor, de schemering en de opstekende wind. Maar het zijn juist de diamantring en de corona van de zon die een zonsverduistering speciaal maken. En daarvoor moet ie totaal zijn. De volgende dag vinden ze een ruïne van een kasteel boven op een berg. De omgeving kan niet idyllischer, de dag niet wolkelozer. Om 11 uur begint de maan hapjes uit de zon te nemen. De drie mannen zien, kijkend door de drie cd’tjes, hoe de maan steeds gulziger wordt. Als hij om 12 uur het laatste hapje neemt, flonkert er eventjes een zonnediamant. De corona verschijnt, de schemering treedt in, de natuur verstomt, de drie mannen ook. Ze halen de cd’tjes weg. Overmand door nederigheid zijn ze getuige van twee minuten absolute magie. En als de maan de zon weer begint uit te spugen, omhelzen ze elkaar; dankbaar dat ze de moeite hebben genomen.
Augustus 2026. Een van de drie eens jonge mannen is ergens in Spanje. Op 12 augustus gaat de zonsverduistering op zijn vakantieplek bijna maximaal zijn. 99,6 procent van de zon zal er verdwijnen. Voor een totale verduistering moet hij 100 kilometer naar het noorden. Maar hij twijfelt. Het hoogtepunt duurt er maar 16 seconden. En in de avond, bij toenemende luchtvochtigheid, is er een kans dat er weinig spectaculairs te zien is. Bovendien hebben opgepluste sigaretten en filosoferen over het leven plaatsgemaakt voor een bescheiden wijntje en een hectisch gezinsleven en moeten ze de volgende dag alweer vroeg naar het vliegveld. Natuurlijk, hij gunt z’n gezin best een unieke ervaring maar een beetje schemering en een opstekende wind is ook bijzonder. Toch?
