Damocles

Het is de vooravond van het nieuwe schooljaar. Veel zin heb ik er nog niet in. Dat is niet omdat ik mijn werk niet leuk vind. Integendeel; een mooiere baan bestaat er niet. Om dag in dag uit te mogen werken met jonge mensen, hun uitvergrote emoties en een karakter dat met vallen en opstaan gevormd wordt, is best zwaar, maar vooral uitdagend en eervol. Maar ik doe het gewoon goed op vakantie. Die zes weken in de zomer passen me wel. Hoe lang de vakantie ook is, de eerste werkdag hangt als het zwaard van Damocles boven de resterende vrije dagen. Gelukkig weet ik dat de laatstedagenbluess binnen no time is afgeschud. Na twee uurtjes voelt alles vertrouwd en is de afgelopen vakantie niet meer dan een kleine rimpeling in de tijd.

Maar deze dagen wil ik wel graag fijne dingen beleven. De Parade in Utrecht met het gezin bijvoorbeeld. Intiem theater en heerlijk eten. Een lekkere en kunstzinnige bubbel. Een aanrader. Met, of, de volgende keer zeker, zonder kinderen. Of het jaarlijkse fietstochtje met vrienden. Kilometers maken om op de Achterhoekse terrasjes te genieten van een of meer goudgele beloningen. Een traditie die al jaren van geen wijken wil weten. Dit jaar alleen met de harde kern. Drie mannen die elkaar met het grootste gemak iedere keer opnieuw vinden, hoe verschillend ze ook zijn. Het aantal kilometers is wat naar beneden bijgesteld. Maar de manier waarop we praten, lachen en huilen met elkaar, waarop de mooie dingen, de rimpelingen en de stormen van het leven besproken worden, blijft onveranderd. 

Lekker mindful genieten dus. Nog eventjes geen rimpelingen in het leven van jonge mensen veroorzaken. Nog even wachten met prikken waar het pijn doet, met wrijven waar het schuurt. Want dat is harder nodig dan ooit. Het eerste grote onderzoek laat zien dat leerlingen die zich een weg door school AI’en zo’n 20 procent slechter scoren op examens dan zij die dat niet doen. Geen wonder natuurlijk. Naast curlingouders zijn er nu ook culingcomputers die huiswerk, samenvattingen en verslagen voor je maken. Het tempo waarin we onszelf dommer maken is angstaanjagend. Het zwaard van totale overgave hangt aan een paardenhaar boven het onderwijs. Het stomste wat we kunnen doen is curlingscholen creëren; scholen die AI en technologie onmisbaar vinden en individuele, digitale leerroutes uitstippelen. Zij vergeten dat leren pijn moet doen. Dat je hoge verwachtingen moet hebben en dat je de diepte in moet. Alleen, maar vooral samen met anderen. Om te leren van elkaar, van elkaars frustratie en van elkaars overwinningen.

Nog een paar dagen vakantie en dan de eerste schooldag. Ik krijg er zowaar zin in.