Stapels

Tinnitus is een bitch; frustrerend en vermoeiend. Bovendien is een continue piep die je het horen beneemt voor een leraar extra onhandig. Maar goed, als leerlingen maar even weten dat ik af en toe vijf keer moet vragen: ‘Wat zeg je?’, en daar bij voorbaat vast mijn excuses voor aanbied, is het allemaal best te doen. Bovendien heb ik een enorm akoestisch doek in mijn lokaal hangen waardoor ik wat minder moeite zou moeten hebben mensen te verstaan. Op het doek staan een afbeelding en een tekst van Maarten van Roozendaal, de grootste Nederlandstaligeliedjesschrijver ooit.

Of het doek daadwerkelijk helpt, maakt eigenlijk niet uit. Het coupletje uit Red mij niet geeft me voorbeelden van metaforen, een paradox en een eufemisme. Handig in de les. Bovendien leg ik aan het begin van ieder schooljaar de functie van het doek uit en mocht ik dus ook afgelopen week beginnen met Maarten. En dat is goed. Veel te jong ertussenuit gepeerd, moet hij doorgegeven worden aan nieuwe generaties. En hoewel er geen aspect van het leven bestaat waar hij geen treurig of troostrijk nummer over heeft, mis ik vooral zijn nooitgeschreven liedjes. Vandaar dit kleine, klunzige, maar gemeende eerbetoon.

Steeds meer

Steeds meer dat ik je vergeet
Steeds een beetje langer
Steeds vaker dat ik denk
Steeds een beetje meer
Wie was je ook alweer?

Steeds meer dat ik niet meer treur
Om meer gemiste liedjes
En dat ik niet meer denk
Wat als je nou niet…
En waarom niemand mij nu ziet

En dat je me steeds zei
Laat geen liefde onbedreven
Maar jij dus niet terugkomt
En ik mezelf vergeef
Dat ik het leven niet echt leef

Steeds minder dat ik stilsta
Bij alles wat kon wezen
Er groeien, nu ik aftel naar bejaard
als onkruid om een steen
Steeds meer stapels om me heen

ivargierveld@hotmail.com