‘Als ik materieel van Rouwmaat zie rijden, gaat mijn hart sneller kloppen’

GROENLO - “Voor elke factuur die je rondbrengt, krijg je vijf cent.” Met die woorden motiveerde Hans’ moeder Truus hem als jonge jongen om op de fiets de rekeningen rond te brengen. Nieuwe fietslampen waren het doel, maar het was vooral het begin van een levenslange betrokkenheid bij het familiebedrijf. Op 1 november 2025 is Hans Rouwmaat officieel 50 jaar in dienst.

“Op papier dan, want in een familiebedrijf is werk al snel onderdeel van je leven”, vertelt Hans terwijl hij een handgeschreven CV uit een mapje haalt – met de glimmende ogen en het kleine, triomfantelijke lachje die hem zo typeren. Toen hij 15 was, vond zijn moeder het tijd voor een typdiploma.
“Dan kon ik de facturen niet alleen rondbrengen, maar ook opstellen.” Het lag hem goed, en hij dacht: ik word registeraccountant. Toen hij op z’n achttiende verder wilde studeren na zijn Hogere Burger School A, zei zijn moeder resoluut: “Dat is mooi, maar dat mag je zelf betalen.” Hans ging aan de slag bij een accountantskantoor om zijn studie HEAO Bedrijfseconomie te bekostigen. “Ik koos als bijvak Commerciële Economie, want ik merkte al snel: het accountantsvak past mij niet. Altijd binnen zitten? Nee, ik wilde naar buiten, contact met klanten.”

Het werk ging altijd door
Tijdens zijn studie werkte hij al volop mee in het bedrijf. “Ik deed de administratie, maar nam ook de vrachtwagen mee naar school in Enschede. Na de les nog even snel een vrachtje bierbostel halen bij de brouwerij. Het werk ging altijd door.” Na zijn studie volgde de militaire dienst. “Zes maanden in Steenwijk, daarna tien maanden in Holterhoek – lekker dichtbij. In de weekenden deed ik de administratie van Rouwmaat, soms nam ik het gewoon mee naar het kamp.”

Na zijn diensttijd trad Hans officieel toe tot het bedrijf, als achtste personeelslid. “Ik deed alles: planning, facturatie, op de shovel, op de vrachtwagen. Alleen de kraan kon ik niet. Ik heb zelfs eens meegeholpen met stratenmaken bij het Marianum. Toen kwam Harry Paf kijken of ik het écht was – ja, dat ging toen zo. Het werk moest gewoon klaar.”

Passie zit diep
Ook nieuwe mensen werden persoonlijk door Jos en Hans Rouwmaat ingewerkt. “We trokken er gerust een dag voor uit om een machinist op weg te helpen. Ook als hij al goed was in groot grondverzet, maar bijvoorbeeld graven rondom kabels nog moest leren. En toen een collega tot de draaikrans in de drek zat, kwam mijn broer Jos om de kraan eruit te rijden.”

In 1979 kreeg Rouwmaat een zandwingebied aangeboden in Zwillbrock. “We betaalden per gewonnen kuub, want het lag in Duitsland en we waren bang voor strengere regels. De economie kelderde, maar omdat het het enige winningsgebied in de Oost-Achterhoek was, konden we ervan rondkomen. We wonnen zo’n 200.000m³ zand en legden er daarna een forellenvijver aan. De zandwinning was onze redding in die crisis.” 

Steeds meer beseften Hans en zijn broer: we moeten onze risico’s spreiden. Ze breidden uit met MegaMix mortels, huishoudelijk afvalinzameling in Groenlo en de inzameling van bedrijfsafval. “De eerste vijftig rolcontainers bracht ik zelf weg naar ondernemers in Groenlo. Ik regelde ook de opzegging bij de concurrent – klanten hadden er geen omkijken naar en ze gunden het ons van harte.”

Grootste afvaloverslaglocatie van de Achterhoek
“Iedereen bracht z’n afval bij ons. Toen nog niet gescheiden. De stortgelden stegen van 5 naar 43 gulden per ton. Dus besloten we zelf het zware puin te gaan scheiden. We schaften een puinbreker aan en recycleden het puin tot fundatiemateriaal. Nu nog steeds gebruiken we het als granulaat in beton.” De ontwikkelingen volgden elkaar snel op. “Concurrenten knabbelden aan onze omzet. We moesten ons verbreden. Naast de afvalinzameling en Megamix op de bouw, startten we ook met milieuonderzoek en beton. In 1994 bouwden we onze eerste betoncentrale in Groenlo. Daarna volgden er snel meer in de Achterhoek en Twente, samen met familie Krabbe – dat werd Rokramix. Inmiddels hebben we alle betoncentrales geheel in eigen beheer, net als prefab betonfabrikant Mombarg Beton. Zo bieden we anno 2025 nog steeds een compleet pakket.”

Door concurrentiedruk en opvolgingsproblemen bij andere familiebedrijven kwamen er overnameverzoeken. Zo groeide Rouwmaat in de jaren ‘90 en ‘00 gestaag verder met onder andere OTC Hengelo, Te Grotenhuis Dinxperlo, Klumpert Zutphen, Olde Kalter Losser en Velthof Albergen. Ook de familie zelf groeide. Terwijl Hans zich stortte op het uitbouwen van het familiebedrijf, was Elly thuis de stabiele factor. De opvoeding van zoons Mario en Elco nam zij grotendeels op zich. “Daarvoor ontbrak het mij aan tijd,” zegt Hans eerlijk. “Zij regelde alles thuis, zodat ik me kon richten op het bedrijf. Zonder Elly was het nooit gelukt om het bedrijf verder op te bouwen.” Elly’s betrokkenheid ging verder dan het gezin. Creatief als ze is, ontwierp ze zelfs het allereerste logo van Rouwmaat. “Dat heeft ze gewoon zelf gedaan”, vertelt Hans met trots. “Ze had oog voor vorm en uitstraling; iets waar ik toen nog helemaal niet mee bezig was.”

Hans’ leiderschapsstijl
“Volgens mij noemen ze het ‘Management by walking around’. Ik liep altijd door het bedrijf. Soms was ik kortaf - we hadden vooral in de beginjaren geen cent te makken, dus er moest gewerkt worden. Maar ik gaf ook complimenten. Ik kende verjaardagen, toonde medeleven. Dat probeer ik nog steeds, ook al heb ik geen vaste werkplek meer. Ik loop nog regelmatig binnen en blijf dat doen zolang ik kan.” Hans ís nog steeds Rouwmaat in hart en nieren. “Als ik ons materieel zie rijden, gaat mijn hart sneller kloppen. Als ik langs projecten kom en onze collega’s hun beste beentje voor zie zetten om deadlines te halen vervult me dat met trots.” Het klantcontact mist hij wel. “Meestal ging het niet eens over zaken als ik bij klanten was. Verhalen over familie, hun beslommeringen horen. En vervolgens natuurlijk doen wat je zegt, afspraak is afspraak - dat bepaalde onze gunfactor. En ik geloof dat dat nog steeds zo is.”