Foto: Emiel Garstenveld
Emiel Garstenveld schrijft boek over zwaarste wandeltocht ter wereld
Algemeen‘Ik dacht laat ik iets doen wat minder gevaarlijk is maar wel uitdagend’
Door Henri Walterbos
GROENLO - Drieduizend kilometer wandelen in zijn eentje, van Cape Reinga op het Noordereiland naar Bluff op het zuidelijke eiland van Nieuw-Zeeland. Eén man, één rugzak, van oktober 2024 tot en met februari 2025. Vier maanden alleen met zichzelf tijdens een van de zwaarste wandeltochten ter wereld. Van het eindeloze zand van Ninety Mile Beach tot de kniehogemodder in Raetea Forest, van de ijsrivieren in de Southern Alps tot de mentale dip in een vlakke vallei waar het pad plotseling verdwijnt. Emiel Garstenveld (38) beschreef zijn tocht eigenhandig in het boek ‘Het lange pad’ dat 27 augustus verschijnt. Een boek vol avonturen maar ook levenslessen.
Walking soldier
‘Het lange pad’ is de opvolger van ‘The walking soldier - De zwaarste tocht, Madagaskar kust tot kust’ het boek dat Garstenveld in 2024 uitbracht maar geschreven is door een ghostwriter. Zijn bijnaam ‘Walking Soldier’ verwierf Emiel als recruiter bij Defensie met zijn tocht van Normandië naar Arnhem, in de voetsporen van de bevrijders, in 2019. Dit in het kader van de herdenking van D-day. Sindsdien voltooide hij verschillende uitdagende reizen door Azië en Afrika, waaronder in 2020 de 400 kilometer lange tocht langs de wereldberoemde Birma-spoorweg en in 2021 1200 kilometer door Zambia.
‘Te Araroa’
“Ik heb 3000 kilometer gewandeld door Nieuw Zeeland, een tocht die de TA heet, ‘Te Araroa’, ‘The long pathway’, oftewel ‘Het lange pad,” begint Emiel zijn verhaal over de aanleiding van het boek. “Daarvoor had ik ook een tocht door Madagascar voltooid, waar ik nog voor de dood weggehaald ben. Toen dacht ik, laat ik iets doen wat minder gevaarlijk is maar wel uitdagend. Dat werd ‘The long pathway’, helemaal van noord naar zuid Nieuw Zeeland. Het heeft alles wat Europa heeft, het heeft alle natuur in één land, het is een veilig land, het is relaxed en er zit een fysieke uitdaging in. Het is één van de big five, zoals ze dat noemen, waarvan deze tocht de zwaarste is. Qua natuur, qua afstanden, de paden zijn heel rauw, terwijl het helemaal geen paden zijn eigenlijk, omdat ze in Nieuw Zeeland vinden dat je door de natuur moet lopen en niet over wandelpaden. Het is een mooi land en ik spreek Engels, want het is prettig dat je je kunt uiten in de taal van het land waar je naar toe gaat.”
Avontuur
Hij bereidde zijn tocht goed voor, maar niet tot in detail waar precies te slapen en te verblijven. Emiel is ook van het avontuur. “Ik had vijf maanden de tijd en heb er iets meer dan vier maanden over gedaan. Het is een vastgestelde route die elk jaar iets wijzigt. Het zijn alle wandelroutes van Nieuw Zeeland aan elkaar gekoppeld, maar er zit ook 100 kilometer strand bij, 9 dagen achter elkaar door de bergen heen, tot aan de knieën door de modder de hele dag. Er zat veel variatie in, zoals ook 5 dagen kajakken bijvoorbeeld. Dat is ook wel gaaf. Dan slaap je gewoon langs de kant van de rivier, hang je de kajak vast aan de boom, zet je je tent op, slaap je en ga je de volgende dag weer verder.”
Emiel liep alleen maar trof meer mensen die dezelfde route liepen. “Af en toe kom je mensen tegen zoals mensen die losse stukken lopen van de tocht, die 4 dagen lopen, dan naar huis gaan en daarna weer verder lopen. Ik wilde de hele route lopen.”
Veilig
Wordt The long pathway de zwaarste genoemd van de big five, Emiel heeft vergelijkingsmateriaal en heeft er zo zijn eigen kijk op. “Het is anders. Het is fysiek wel pittig maar het is wel veilig. Dat was in Madagaskar niet zo, daarom moest ik een wapen kopen. Het is wel lang. 3000 Kilometer is een tering eind. Het verste wat ik gelopen heb op een dag was 75 kilometer, gemiddeld in tijd ben je dagelijks 10 uur onder de pannen. Ik sliep in de natuur, onder een zeiltje of in een tent en soms op een camping. In de stad sliep ik wel eens in een hostel of een B&B. Ik kreeg ook wel eens tips van mensen die onderweg waren.”
Boek zelf schrijven
Het idee een boek te wijden aan deze tocht had Emiel vooraf al. “De reden is dat ik zelf graag een boek wilde schrijven. Dan wordt het ook persoonlijker. Ik schreef het in de avonduren en in het weekend. Dit leek me wel een uitdaging. Ik had vooraf al contact met een uitgever die wel enthousiast was. Ze vonden mijn verhaal vet en mijn personage sprak ze wel aan. Ik heb ze wat opgestuurd en ze reageerden positief. Tijdens de tocht heb ik iedere dag een spraakopname ingesproken met wat ik allemaal meegemaakt had, hoe zwaar het was, het weer, waar ik tegenaan ben gelopen. Anders vergeet je details. Aan de hand daarvan en de foto’s en kaarten kon ik het hele verhaal reproduceren in mijn hoofd en heb ik het boek geschreven in chronologische volgorde. Ik neem de lezer mee op avontuur, vertel wat het mentaal met me doet, wat voor lessen je eruit kunt halen, hoe ik zaken aanpak, hoe je dingen kunt overwinnen, maar ook over mooie mensen die ik ontmoet. Het is ook voor mensen die de tocht zelf nog willen gaan lopen. De enige stem waar je mee praat gedurende de tocht is de stem in je eigen hoofd. Daar wordt je ook creatief van, het geeft mentale kracht. Doorzetten, afzien, hoe ga je daar mee om?, hoe kun je daar handvatten aan geven voor het dagelijks leven? Ik denk dat je er veel van kunt leren. Er zitten zowel pieken als dalen in, want ik zat er verschillende keren helemaal doorheen. Dat is heel normaal, maar je moet er wel doorheen. Het is vaak zo ‘hoe dieper het dal, hoe hoger de pieken’. Je moet dingen klein maken. Dat heb ik geleerd bij Defensie. Ze vroegen me een keer ‘hoe eet je een olifant?’ Ik dacht ‘wat is dat voor een rare vraag’. Toen zeiden ze ‘beetje bij beetje’. Zo is het ook; kleine doelen, grote resultaten’. Maak de dagen voor jezelf klein. De eerste dag moet je bijvoorbeeld 30 kilometer op het strand wandelen, rechttoe rechtaan. Dertig kilometer is best wel veel, maak daar drie keer tien van en die tien breek je weer op in twee keer vijf. Zo behaal je steeds weer een klein overwinninkje op jezelf. Het is mindset. Dan kom je best wel een eind. Op een gegeven moment ben je al over de helft en aan het aftellen in plaats van optellen.”
Emiel hoopt de lezer bij hun lurven te pakken. “Ik hoop dat de mensen het lezen als een spannend avonturenboek, waar ze ook dingen voor zichzelf uit kunnen halen. En af en toe ook een glimlach krijgen, want er staat ook wel humor in.”
Zeiltocht
Plannen voor nieuwe uitdagingen en avonturen heeft Emiel volop. Eentje springt eruit voor hem. “Ik wil ooit nog een keer de wereld rondzeilen. Ik kan niet zeilen maar dat lijkt me wel heel vet. Het kan niet zo moeilijk zijn, denk ik”, lacht Emiel. “Ik heb veel wilde ideeën. Je kunt niet alles in je leven doen, maar ik heb volop gedachten.”
