Lintjeszonneschijn

De lintjesregen is weer geweest. Beter is het de lintjeszonneschijn noemen, want het was een warme dag voor Oost Gelre, en het past ook beter bij de kleur oranje. Ook hier werden mensen onderscheiden die zich jarenlang hebben ingezet voor hun gemeenschap, voor het naoberschap dat in deze streek meer is dan folklore, althans voor een deel van de mensen. Het vrijwillige, maar nooit vrijblijvende cement van de samenleving.

Ik was bij het Achterhoeks Openluchtmuseum in Lievelde (daar kwam ik toevallig ook een collega tegen). Als je het over vrijwilligers hebt, dan zie je daar het levende bewijs van wat betrokkenheid betekent. Deskundigheid, vriendelijkheid, hart voor de zaak - powerpensionados. Zonder hen zou het museum niet draaien, zonder hen zou een stuk van onze geschiedenis verdwijnen. Je hoeft er maar rond te lopen om te zien hoeveel waarde vrijwilligers toevoegen, vaak zonder dat ze het zelf zo benoemen.
En dan denk ik - en jij hopelijk ook - aan andere plekken in onze gemeente waar datzelfde fundament wordt gevormd door mensen die hun tijd en energie schenken. Neem sociaal-cultureel centrum De Mattelier in Groenlo. Een plek waar verenigingen repeteren, waar jongeren hun eerste podiumervaring opdoen, waar ouderen elkaar ontmoeten, en mensen daartussenin samenkomen. En een plek die financieel in zwaar weer verkeert.

Maar gelukkig  is er een oplossing. Een adviesbureau, ongetwijfeld honderden euro’s per uur kostend, heeft zich over de situatie gebogen. En na diepgravende analyses, strategische sessies en open deuren, kwam het verlossende inzicht: de vrijwilligers moeten hun vrijwilligersvergoeding, ongetwijfeld tientjes per week kostend, inleveren.
De mensen die het gebouw draaiende houden, die de deuren openen, de stoelen klaarzetten, de techniek bedienen, de koffie schenken - zij moeten het gat dichten.

En daar wringt het. We prijzen vrijwilligers de hemel in tijdens de lintjesregen, we noemen ze het kloppend hart van de gemeenschap, maar zodra het financieel spannend wordt, lijken ze ineens een kostenpost. Terwijl iedereen weet: zonder hen valt het hele kaartenhuis om.
De vraag die blijft hangen is simpel: hoe lang kun je blijven leunen op vrijwilligers voordat je het fundament onder hun inzet wegtrekt?  Want waardering is prachtig, maar waardering zonder structurele steun - al is die bescheiden - is als applaus terwijl de vloer onder je voeten wegzakt.

Het begint te regenen hier.