Piano Man
OpinieMet een andere Grolse vader zat ik op een terras in Arnhem. We hadden onze dochters, zoon, hun vriendinnetjes en onze vrouwen bij een concert in het Gelredome afgeleverd en waren tot elkaar veroordeeld. Geen straf. De dames zouden terugrijden. In de warme lentezon lieten we de speciaalbiertjes goed smaken en prezen we ons gelukkig. We spraken over het leven en de liefde, over pijn en verdriet. We vertelden grote verhalen en kleine anekdotes.
Aan een leerlinge had ik ooit gevraagd of ze tijdens het jaarlijkse schooltoneel een Nederlandse versie van Piano Man van Billy Joel wilde spelen. Met die mondharmonica dus. ‘Ik heb het nog nooit gedaan maar ik denk dat het wel lukt’, varieerde ze op Pippi Langkous. Het toneelstuk ging over de moord op een muzikant wiens carrière in een vrije val was geraakt. Het speelde zich af in een rokerige, bruine kroeg waar de alcohol rijkelijk vloeide en de stamgasten de schaamte voor hun gemankeerde levens verhulden met grote verhalen. De Zaak, Het Witte Paard, De Boer en Kras verenigd op het podium in café In de Gauwe Geit. Misschien niet de beste setting voor een toneelstuk voor scholieren die nog groot mochten dromen over een leven dat tintelend van belofte aan hun voeten lag. Maar Piano Man, een lied over eenzaamheid, verloren dromen en de kracht van muziek, was wel het perfecte nummer.
En de leerlinge zou de perfecte vertolkster zijn. Ik had haar op school vaak muziek horen maken. Ze speelde piano alsof ze dat al decennia deed en ze zong met een melancholie en rauwheid alsof ze op haar veertiende de levenservaring van een teleurgestelde vijftiger bezat. Dus ik was blij dat ze het wilde proberen, leende haar een beugel voor de mondharmonica en wachtte af. ‘Ik kan het’, meldde ze een weekje later. Dat klopte. In de voorstellingen die volgden, zorgde haar lied voor kippenvel bij de paar honderd bezoekers. Mijn ogen prikten. Ook haar vriendje in de zaal, de gitarist met wie ze samen groot droomde, straalde van trots.
Nu, twintig jaar later, speelden ze samen het laatste concert van deze concertreeks in het Gelredome. Haar stem was inmiddels zoetgevooisder maar de rauwheid van hun leven had dat inmiddels ruimschoots gecompenseerd. 400 duizend mensen waren getuige geweest van een muzikale poging om het leven ondanks alles maar vooral dankzij alles te vieren. En dat was gelukt. Toen onze dierbaren zich aan het eind van de middag bij ons, de licht aangeschoten vaders, voegden, straalden ze van geluk. ‘Het was geweldig. En het zielige liedje hebben ze helemaal niet op een zielige manier gezongen’, vertelde mijn dochter. ‘Alsof ze niet verdrietig zijn maar juist heel vrolijk.’
‘Misschien zijn ze dat wel allebei’, antwoordde ik.
Sing us a song, you’re the piano man
Sing us a song tonight
Well, we’re all in the mood for a melody
And you’ve got us feelin’ alright
