Anna Elisabeth Pelzer

Hoe dankbaar kun je wezen op een dag zoals vandaag
Wakker worden met geluid van mussen in de haag
In Groenlo een gesprekje met mevrouw mijn therapeut
Alles mag ik zeggen, niemand wordt hier uitgebuit

Om half elf even werken aan mijn broze hart-conditie
Tussendoor een krantje en een koffie, ’t is traditie
Dan stap ik op mijn ebike voor een fijne frisse neus
Even naar de Action, vandaag is Eibergen mijn keus

Dus ’t centrum door van Grolle, waar mijn hart altijd zal blijven
En dan naar links, het fietspad op, langs Fijnder en bedrijven.
Maar plotseling: mijn oog valt op een oud en roestig hek
Zomaar langs het fietspad. Hee, dat vind ik toch wel gek.

Ik ben er al voorbij maar zonder dat ik hoef te denken
Is mijn fiets vanzelf gestopt. Ik volg hem op zijn wenken.
Ik keer terug en zie: het hek dat staat een stukje open
Zou ik durven? Mag ik hier gewoon naar binnen lopen?

Bomen, struiken, bankje en ook nog een soort van huisje
Ik ga heel even zitten, op de grond vlucht een grijs muisje
Ik zucht eens diep en zie dan kiezels liggen op de bank
Wie legt hier stenen, begeleid door N18-auto- klank?

Mijn oog gaat naar het huisje en daar zie ik een bruin bord
Een bord met info, ik geloof dat het nu duidelijk wordt…
Ik zit op een begraafplaats. Plots zijn alle auto’s stil
Ik hoor en zie nu niets meer. Voelen is wat ik nu wil

Is het echt? En wie dan? En waarom weet ik dit niet…
Het ligt hier stil en afgelegen, niemand die het ziet.
Ik lees weer verder en dan zie ik Goddank ook een naam.
Anna Elisabeth Pelzer, en ze was niet heel voornaam.

Grolle heeft haar wel gedoogd, maar vreemde als ze was
Is ze buiten de stad begraven, zomaar in het gras.
Veel jonger dan ik nu ben is ze stilletjes doodgevroren
Bij zo’n stad zou ik persoonlijk niet graag willen horen

Maar nu ik weet dat zij hier lag zal ik haar naam gaan uiten
Anna Elisabeth Pelzer, en ook anderen ‘van buiten’
Voor mij zijn jullie welkom en ik zal hier kleur bekennen:
Mensen die van elders komen: ik zal jullie graag kennen.