Afscheid zuigt

Toen de kermis voor mij nog geen feesttent en geen kroeg was, en geen terras met een bandje. Maar botsauto’s, de cakewalk, berliner bollen. En al geen draaimolen meer.

De dag nadat de kermisexploitanten waren vertrokken liep ik altijd over het kermisterrein dat weer gewoon een parkeerplaats was geworden. Op de grond kon je nog de omtrek zien van de attracties die er gestaan hadden. Ik zag een half opgegeten kaneelstok liggen. Ik raapte hem niet op, ook al waren die bruine stokken lekkerder dan de roze. Er lag ook nog een muntje voor de botsauto’s. Die nam ik wel mee. Voor de volgende kermis. De eerste kermis als brugklasser.

Al die kaneelstokken en al die suikerspinnen die ik al die kermissen gegeten had. Hoe mooi het was geweest om te zien hoe de suikerspin uit helemaal niks om een stokje tevoorschijn kwam. Ik dacht aan al die kermissen dat ik in de botsauto’s was geweest, met de rand van het dashboard een paar jaar min of meer op tandhoogte. Aan hoe mijn tanden het steeds hadden overleefd, ondanks de botsingen en de suikerspinnen. Hoe ik ze altijd elke dag had gepoetst, na de kermis extra goed, dan zouden ze ooit in het crematorium als allerlaatste overblijven.

Over een aantal maanden zouden ze weer terug zijn, de mensen van de kermis. In hun eigen reizende wereld waar ik niks van snapte. Met hun zwarte nagelranden en hun tattoos. Maar misschien zouden het ook wel anderen zijn. Moest ik die ook weer vergeten.

Net als de anderen die ik zou moeten vergeten, omdat ze niet in de buurt woonden en ze nu naar een andere school gingen en we nooit vriendjes waren geworden, tenminste geen vriendjes die ook als er geen reden was bij elkaar over de vloer kwamen.

Afscheid zuigt. (Toen gebruikten we minder Engelse woorden, maar de kermis was toen wel insane en afscheid een struggle.)